Johnny aDeppt
Toegegeven, Arie Boomsma (waar ik eerder over kwijlschreef) is een heerlijk portret om te aanschouwen en hij bleek nog onderhoudend ook. Toch haalt Arie het niet bij bij mijn all time favourite, mijn eerste en waarschijnlijk ook laatste liefde: Johnny Depp. Al in mijn vroege tienerjaren verslond ik de Hitkrant om gelukzalig te verdrinken in de oneindige poelen van zijn zwarte ogen. Nu stuur ik mijn lief op pad om de laatste Vanity Fair te scoren, gewoon voor de foto’s, het artikel staat op internet. Hij moest eens weten…
Vijf lange pagina’s lang deelgenoot zijn van Johnny’s leven en dan ook nog eens het mooiste deel van zijn leven: dat op zijn prive-eiland in de Bahama’s. Al lezend waan ik mijzelf de schrijver van het stuk, die werd uitgenodigd door de filmster om een trip te maken op zijn zeilboot naar het bewuste Neverland. Want varen met Johnny is als een reis door de tijd, een duik in de magische fantasiewerelden van Captain Jack, Peter Pan en Alice in Wonderland. Voor Depp lijkt de realiteit slecht een noodzakelijk kwaad en vooral niets om jezelf te veel aan te storen. Gewapend met een overvloed aan daiquiri’s, een flinke stapel boeken en een uiteenlopende filmcollectie gaan de heren op pad.
Depp leidt het leven als een jongensdroom: je eigen schip, je eigen eiland, drinken en mijmeren tot het ochtendgloren. Zijn stranden vernoemd hij naar zijn vrienden: Marlon Brando en Hunt Thompson, en naar zijn kinderen Lili Rose en Jack. Ach zijn kinderen, die zou ik er zo bijnemen hoor, mocht moederlief Vanessa Paradis een onfortuinlijke dood vinden tussen de barracuda’s die de Atlantische Oceaan grenzend aan zijn stranden bevolken. Depp lijkt ook het leven te leiden van zijn personages, altijd een tikkeltje excentriek en net buiten de maatschappij, of gewoon compleet buiten de maatschappij.
Zo’n man, droom of nachtmerrie? Ik weet het niet, ik zou het allemaal voor lief nemen, ik zou Arie, Brad en al het andere mannelijk schoon van deze wereld vaarwel zeggen, nooit meer een blik waardig gunnen met Johnny aan mijn zijde. Dagen, maanden lang zou ik op hem wachten op Lily Rose Beach, uitkijkend naar de zeilen van zijn Jolly Roger, zijn wapperende zwarte haar, zijn zwarte ogen. Voor nu kijk ik echter nog maar even uit naar mijn eigen lief, naar zijn roestige fiets, zijn kalende voorhoofd en de Vanity Fair in zijn tas. Voor nu laaf ik me aan die paradijselijke foto’s, totdat het bericht mij bereikt van de onfortuinlijke dood van Vanessa. Ach, wat zielig…
Vanavond: Finding Neverland, Net 5 20.30 uur
Nu in de bios: Public Enemies
Volgend jaar in de bios: The Rum Diary
Vanity Fair: Johnny Depp’s Great Escape
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
