Irritante pubers
Ik heb drie kinderen. Dat zijn er best veel. Soms zitten ze met z’n drieën op de bank en dan denk ik: ‘jee, wat heb ik eigenlijk veel kinderen”. Nu de oudste twee puberen schieten ze ook nog eens alle kanten op. Niet alleen wat betreft hun emoties, maar ook wat betreft hun ledematen. Buiten proportie!
De verhoudingen verschillen van dag tot dag, lange benen met kortere armen of opeens heel lange armen en een wat grotere neus. Ik heb respect voor deze pubers die nu al moeten bedenken wat ze later willen worden, met die hormonen gierend door hun lijf. Elke dag fietsend van school naar mij. Of naar hun vader, maar altijd leurend met zware rug- en weekendtassen. Continue laverend tussen de grenzen van hun vader en die van mij, zoekend naar wat hip is en wat niet. De ene dag een stoere man, de dag daarna in tranen omdat hij het lokaal van Frans niet meer kan vinden.
Ik dacht dat ik een leuke pubermoeder zou zijn, zo’n gezellige en jonge (ja, vooral jonge) praatmoeder met wie ze leuk konden winkelen en zo. Niet dus. Ik moet mijn kinderen net zo goed op de hoek van de straat afzetten als die moeder van ver in de veertig. Ik krijg boze blikken als ik nog een keer toeter en als ik enthousiast zwaai omdat ik dochterlief tegenkom in de stad, trekt ze een wenkbrauw op. En daar moet ik het mee doen. Niks leuk naar de disco samen. Ik ben een moeder en bij een moeder hoort een standaard gebruiksaanwijzing: er voor ze zijn als ze dat willen en je er niet mee bemoeien als ze dat willen. Andere optie: oorlog. En ruzie met je puber is wel het laatste wat je wilt. Want 1: dat win je toch nooit. En 2: dat win je toch nooit.
Maar weet je wat het allerergste is aan pubers? Wat ze echt bloedirritant maakt? Ze zeggen de waarheid. Altijd en recht in je gezicht. Meedogenloos, en het liefst nog met een heleboel anderen erbij. Als ik zit te klagen over zwemles, bijvoorbeeld, waar ik opnieuw aan moet geloven met de jongste. Dan klinkt er vanuit de keuken een snerpende waarheid: “wat zeg je nou? Jij bent nooit naar zwemles geweest met ons mam! Dat deed papa.” Ze horen dus alles. Echt alles. Heel eng is dat, vooral omdat ze er niet voor terugdeinzen om je een opgepoetste spiegel voor te houden.
Ik moet echt hoognodig in therapie…
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
fabulousfeedback
wat een geweldig stuk
zeker geweldig! en hoe herkenbaar!!
Hilarisch!
