Intimiderende vrouwen
Na jarenlang participerend onderzoek kan ik rustig stellen dat het slecht gesteld is met seksuele intimidatie van mannelijke werknemers. Nog nooit werd ik met de ogen uitgekleed, geen vrouw maakte ooit een seksuele toespeling, en hoe vaak ik me ook in drukke liften begeef, bepoteld ben ik nog nooit. Het is een grof schandaal…
Terwijl er toch alle aanleiding is. Als ik in de spiegel kijk, zie ik weliswaar een man die niet voor niets herbalife afslankproducten in zijn kast heeft staan, maar ik hoef nog niet te wrikken als ik door een deur loop. En mijn garderobe roept misschien meer associaties op met de film van ome Willem dan met Jimmy Woo, op een bouwvakkerdecolleté ben ik nog nooit betrapt en de ramen beslaan ook niet van de vreemde luchtjes als ik langsloop. Dus al met al vind ik dat ik zeer geschikt materiaal ben voor het betere intimidatiewerk.
Maar nee hoor.
Ik moet dus concluderen dat de vrouwen in mijn kantoor niet mee doen aan de trend: “het aantal klachten over seksuele intimidatie dat van mannen afkomstig is, is de afgelopen twintig jaar verdubbeld, van 8 naar 16 procent van het totaal aantal klachten.”
Zo’n bericht maakt me sowieso onrustig. Want ik snap het niet. Hoe kan een vrouw een man seksueel intimideren? Ja, natuurlijk, een vrouw is, gewoon door vrouw te zijn, behoorlijk intimiderend. Maar is dat dan negatief? Herman Brusselmans sprak waarschijnlijk voor ons volledig mannelijke geslacht, toen hij zei: ‘Wat ik zo bewonder in een vrouw, is dat ze een vrouw is.’ Het klopt. Elke keer als ik mijn lief in haar nauwsluitende blauwe blouse een kamer in zie lopen, ben ik geïntimideerd. Maar om dan meteen aangifte te doen…
Dus ik snap het niet. Waarom bang zijn? Het dichtst in de buurt komt op mijn werk die vrouw met die haren. Ze is een enorm gebouw van een vrouw. Een oermens van wie je vermoedt dat ze thuis slangen houdt en kleine kindertjes eet. Ze draagt oude leren broeken en loopt alsof ze dagelijks op haar paard naar kantoor komt. Het is, kortom, iemand waar je bij uit de buurt blijft. Maar ze intimideert niet expres. En aan seks denkt al helemaal niemand als ze in de buurt is. Dan is het natuurlijk ook geen seksuele intimidatie.
Blijft dus de vraag hoe vrouwen dat doen, mannen seksueel intimideren? Ik sta op het punt om het aan wat vrouwelijk collega’s te vragen, als mijn oog op de volgende zin in het artikel valt: “Opvallend is ook dat in de meeste gevallen waarin een man ongepast bejegend wordt op zijn werk, er andere mannen bij betrokken zijn.”
Ik voel me ineens een stuk minder overgeslagen.
En ik hoef verder ook niet na te denken over die paar mannen die zich wél door een vrouw laten intimideren.
Dat zijn waarschijnlijk gewoon mietjes.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Ik schaats dus ik ben
Uggly Uggs
Dit was niet zo’n dag
Het zit op de bank en eet chips
Vol op de bek
fabulousfeedback
Ik zou me inderdaad maar geen zorgen maken hoor! Toen er een meldpunt werd opgericht voor seksuele intimidatie op de werkvloer schijnt de eerste melding van een man te zijn geweest, die zich beklaagde over zijn vrouwelijke collega's in de bedrijfskantine sensuele bewegingen maakte met een... rookworst, en hem daarbij veelbetekenend aankeken. Hahaha, wat voor man ben je dan? Precies. Een mietje!
Lieve Ralph, je bent een man. En mannen zijn totaal ongevoelig zijn voor pogingen van vrouwen om hen te versieren. We kunnen net zo goed Swahili praten. Dus natuurlijk zijn er vrouwelijke collega's die je op hun sexueel intimiderendst hebben aangekeken in de lift. Zou ik ook doen.
@ Maux: Jammer, dat we nooit samen in de lift staan. Kuch.
Maar ik weet niet of dat zo is hoor, van die ongevoeligheid. Ik zie mezelf als ontzettend sensitief. Of is de meest sensitieve man nog altijd botter dan Rita Verdonk? Dat een vrouw het idee heeft dat ze met een toeter en slingers en ballonnen naar aandacht staat te hengelen, terwijl een man slechts moeilijk te duiden subtiliteiten waarneemt die wegvallen in de ruis van de dag?
@Ralph:
"Psychologen van de Bucknell University te Pennsylvania (VS) hebben ontdekt dat mannen totaal ongevoelig zijn voor de meeste vrouwelijke versierpogingen. Vrouwen zijn namelijk subtiel en gebruiken graag oogcontact. Helaas wordt dit, net als lichaamstaal, niet snel begrepen door mannen en hierdoor komt de boodschap vaak totaal niet over. Maar ook brutalere versierpogingen van vrouwen lopen vaak op niets uit. Openingszinnen leiden vaak tot niets omdat het niet tot de man doordringt dat de vrouw interesse toont. Vrouwen die geïnteresseerd zijn in een man kunnen het beste een directe vraag stellen. ‘Zullen we eens uit eten gaan?’, werkt uitstekend. De man begrijpt dan dat de vrouw interesse heeft en dan kan hij oplossingsgericht een datum met haar plannen
Uit een eerder onderzoek bleek al dat mannen de grootste moeite hebben met het onderscheid maken tussen ‘vriendelijke’ en ‘seksueel geïnteresseerde’ vrouwen. Vrouwen kunnen dat onderscheid juist wel goed maken. Mannen hebben de neiging te verdwalen in een wereld van subtiele gebaren die ze niet kunnen herkennen."
@Maux. Ja. Hallo. Penn-syl-va-ni-a. U-S-A. Daar heb je het ook wel over een groep mannen die nog zelf elke dag hun eten uit de wei schiet. Qua subtiel.
