Inés Suárez, een zelfbewuste vrouw
Isabel Allende heeft een roman geschreven over een gehuwde Spaanse vrouw, Doña Inés Suárez uit Plasencia (1507-1580), Extremadura, Spanje. Zij is echter verliefd op een andere man die ze achterna reist naar Zuid-Amerika. Een meeslepend boek over een zelfbewuste vrouw.
Zij wordt tijdens de zoektocht door gewetenloze conquistadores meerdere keren aangerand maar vecht slim van zich af, doodt een aanrander en houdt andere op afstand. Door haar sterke constitutie doorstaat ze tijdens de opeenvolgende gevechten en oorlogen grote ontberingen. Zij is getuige van wreedheden, allemaal onder de mom van indianen bekeren. Intussen vergreep dit uitschot zich verraderlijk en op ongelooflijke schaal aan de indiaanse bevolking en roofden de gebieden met een niets ontziende hebzucht leeg.
Terwijl de Indiaanse vrouwen voor van alles gebruikt en misbruikt werden, lees je hoe zij in stilte solidair is met de arme Indiaanse vrouwen. Het misbruik van die oorspronkelijke bewoners gaat zover, dat de conquistadores tegen de verschrikkelijke dorst in de woestijn zich verlagen tot het gebruiken van de borstvoeding van de Indiaanse vrouwen en de baby’s van diezelfde vrouwen hulpeloos in de hete woestijn achterlaten.
Het boek is in alle opzichten een verhaal over sterke, slimme vrouwen. Enige voorbeelden over vrouwenconversatie:
“Ik beweer niet dat alle mannen hetzelfde zijn maar ze hebben wel veel met elkaar gemeen. Met een heel klein beetje beleid kan ieder vrouw ze voldaan en tevreden houden. Omgekeerd is dat niet zo; er zijn maar weinig mannen die een vrouw weten te bevredigen en er zijn er nog minder die zich daar iets aan gelegen laten liggen”.
“Ik wist heus wel dat hij verliefd op me was, zoiets voelt een vrouw gewoon, ook al is er geen gebaar, geen woord dat het verraadt. Ik had hem ook lief – je kunt van twee mannen tegelijk houden – maar dat hield ik voor me”.
“We kunnen het goed met elkaar vinden, jij en ik (moeder en dochter). Je hebt gevoel voor humor en we lachen, zoals alleen vrouwen dat kunnen, op een manier die voortkomt uit medeplichtigheid”.
C. Dippel, schrijft in zijn boek Verkenning en verwachting (1962) over gedrag van vrouwen en mannen het volgende:
Het “mannelijke” regeert, de man stelt feiten of buigt ervoor. Mannen zijn zich niet of zich maar half bewust wat ze aanrichten. Ze handelen naar de wetten van “mannelijk” prestige, “mannelijke eer “ en machtsinstinct.
De vrouw is gericht op vorming en rehabilitatie, op de plaats zetten van mensen en dingen. Zij schept voorwaarden en bewoonbaarheid. De vrouw streeft naar communicatie en heeft een hekel aan abstractie koele afstandelijkheid, omdat ze weet wat mens en ding geweld aan doet. Zij weet door ervaring wijs geworden ook wat macht, prestige en eer is. Mannen nemen de aangeleerde macht, prestige en eer van de buitenwereld dagelijks mee huis- en slaapkamer in. Dat doet de ethiek (nooit neutraal) geweld aan. Ze moet deze gerichtheid onttronen vóór er van werkelijk samenleven, werkelijke menselijkheid sprake kan zijn. Anders resteert voor haar alleen geduld en list!
Geduld en list. Het lijkt er op dat vrouwen door de eeuwen heen deze keuze, die tegen hun aard in gaat, hebben (moeten) maken. Of missen vrouwen het vermogen hierover met hun mannen een dialoog aan te gaan? Dan wel heeft Dippel het bij het rechte eind, namelijk dat onze cultuur zo macho is, dat vrouwen niets anders rest dan geduld en list?
Een boeiende vraag?
Lees meer van Mind Coach
Vijf druppeltjes olie voor een leven zonder pijn
Kernwaarde: iets voor anderen betekenen
Vrouwen en hun ambities
Scheiding zoekt scheiding
YouStyle en de zelfbewuste vrouw
