Ik schaats dus ik ben
Ik kreeg op mijn werkmail een vergaderverzoek binnen. ‘Schaatsen?’ stond er in de onderwerpregel. Ik legde mijn voorhoofd op het koude oppervlak van mijn bureau. Mijn gedachten gingen naar die winters in de jaren tachtig. Elke ochtend schoof ik de gordijnen op mijn jongenskamer opzij. Als er bloemen op de enkelglasramen stonden, jubelde het in mijn buik: het ijs is alwéér dikker!
Elk jaar rond Sinterklaas mochten we nieuwe schaatsen uitzoeken. Noren. Want we gingen tochten schaatsen. Met het hele gezin. Mijn vader nam voor de zekerheid meteen een paar weken vrij, mijn moeder verstelde de bretels van onze salopets en smeerde broodjes, en daar gingen we, in ganzenpas, naar de vaart achter het bejaardenhuis.
Ik til mijn hoofd van het bureau en ik weet: ik moet mee. Of ik wil of niet. Ik kan niet anders, het zit in me, zoals het in ons allemaal zit, het is een collectief bewustzijn waar niemand aan ontkomt, vooral niet zo lang Gerrit Hiemstra het voor het zeggen heeft: als er ijs is, gaan we schaatsen. Ik kijk nog een keer naar het vergaderverzoek en ik denk aan een dag eerder. Toen bracht ik mijn dochtertjes naar school. Ze zagen dat er ijs op de vaart lag en ze vroegen of we er al op konden staan en ik kon maar niet enthousiast raken. Ik kijk ook al geen schaatsen op TV, dus hoe moet dat nu? Ik wil zo’n vader zijn die voor ze knielt op het ijs en ze hun schaatsjes onder bindt. Ik wil zo’n vader zijn die ze duwt als de wind pal tegen is, en die in hun handen blaast als ze het koud hebben. Ik wil zo’n vader zijn die als het ijs half houdt veertig kilometer met de handen op de rug schaatst, en die thuis komt en zegt: kom meiden, nog even een rondje.
In werkelijkheid ben ik een vader die denkt aan de gevoelstemperatuur, die het vergaderverzoek weigert en zegt: ‘ik weet niet waar mijn schaatsen liggen.’ En dat dat dan niet gelogen is.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
