Horrorsint
Ja! Laten we het over Sinterklaas hebben. De pepernoten liggen tenslotte al weer een paar maanden in de winkel. Van de week moest ik mijn kinderen in de supermarkt weg trekken bij een stapel chocoladeletters zo hoog dat de woorden sjerpa en basiskamp zich opdrongen. En ja, de speelgoedfolders hebben het adrenalinepeil van diezelfde twee kleuters al weken op een dermate hoog niveau, dat slapen nog slechts een niet al te serieus te nemen optie is. Dus in godsnaam, laten we het over Sinterklaas hebben.
De horrorsint wel te verstaan. Die van Dick Maas.
Even tussen twee haakjes trouwens. Die Dick Maas, die vorige week in slobbertrui bij DWDD aan tafel hing als de personificatie van de jaren zeventigwooncommunes, met ongeïnteresseerde hangogen en al. Dat was even schrikken hè? Daar zat geen groots regisseur. Daar zat een man die je een vorkheftruck ziet besturen in een ijzerwaren-winkel. Daar zat een man die heel goed in staat is de deur dicht te gooien in het gezicht van kindertjes met kinderpostzegels. Een man die de gordijnen dicht doet op 11 november. Maar zie ik deze man films maken? Nouja. Aan de andere kant: Flodder. Zulke slechte grappen maak je niet in een pak, met gekamde haren en met naastenliefde. Maar goed. Haakjes sluiten.
Laten we bij het begin beginnen: Sinterklaas is eng. Doodeng. Ja, ook de Bram van der Vlugt-sint. Sinterklaas is verantwoordelijk voor één van mijn vroegste herinneringen. Hij kwam langs bij mijn oma in de huiskamer, ik moest hem een handje geven en mijn moeder ligt nóg krom voor de afbetaling van de psychische noodhulp die daarna noodzakelijk was. Duur man, kinderpsychologen. En lelijk ook.
Dus kom bij mij niet aan met die fantasie dat Sinterklaas een kinderfeest is zonder donker randje. Misschien dat de huidige generatie ouders er anders mee omgaat, maar de generatie vrouwen die mij en mijn vriendjes opvoedde deed collectief aan bangmakerij en gedreig met de zak naar Spanje. Slapeloze nachten. En tegelijkertijd: hoe bang ik ook was, ik kon niet wáchten tot hij er weer was.
Van die ellendeling waar elk kind bang voor is, is het maar een klein stapje toch, naar de koppensneller van Dick Maas? Tot welk kamp behoor jij? Zie je het probleem? Ik niet. Ouders die zeggen dat kinderzieltjes niet moeten worden blootgesteld aan die poster, zijn het geloof in het wonder van die kinderziel juist kwijt geraakt. Iedereen kent toch wel de kindervragen over die zwarte Piet met die witte nek. Of die Sinterklaas met opzichtig opwapperende baard. Elke ouder heeft wel eens een bang huilend kind op schoot gehad omdat zwarte piet zo dichtbij kwam. Maar er is geen kind die zijn geloof opzegt. Ze willen veel te graag geloven in de magie.
En in de cadeautjes.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
