Hoofd, hart en mannen
Op mijn website gaf ik laatst mijn tips over hoe je weet of het je hoofd of je hart is dat tot je spreekt. Je hart wilt dat je je ontwikkelt, dat je vooruit komt. Het hoofd daarentegen wil dat je op dezelfde plek blijft. Het hart spreekt duidelijke en bondige taal: Ja, nee, niet nu, wacht, doen, etc. Het hoofd heeft veel meer woorden nodig, kan erg omslachtig zijn, herhaalt zich veel en beargumenteert ook veel meer.
Vooral dat laatste wist ik meteen te plaatsen. Ik herkende het uit de tijd dat ik aan het daten was. Leuke man op papier, maar dan zei elke vezel in mijn lijf toch: ‘nee!’. Dat laatste negeerde ik natuurlijk en hoorde mezelf het goed praten: ‘Mooi toch dat hij ook van reizen houdt? Dat zoek je toch ook in een man?’ En die stem aan de andere kant zegt: ‘Nee, dit is hem niet.’
Of: ‘hij is ook in Suriname geweest, dat schept toch een band?’ En die stem aan de andere kant weer: ‘Nee, nee, NEE!’
Ik begreep er niets van, maar ik was koppig. Toch afgesproken met een man waarvan ik het gevoel had dat ik me er niet mee moest in laten. Het was mij vanaf het begin snel duidelijk geweest dat hij mijn type mogelijk toch niet helemaal was. Hij vertoonde een aparte combinatie van misplaatste dominantie en het gedrag van een oud, verbitterd wijf. Verder leek alles wel te kloppen, dus besloot ik het een kans te geven. Waarom? Juist ja, omdat ik dacht dat mijn gevoel het bij het verkeerde eind had. Ik moest hem gewoon beter leren kennen. Dom.
Tijdens de tweede (en ik benadruk: tweede!) afspraak gebeurde dit tijdens de lunch. ‘Ik was gisteren bij mijn vader’ zei hij. ‘Ging het goed?’ vroeg ik. Hij had namelijk verteld dat hij een ingewikkelde relatie met zijn vader had. ‘Ach, ja… Je kent hem. Altijd hetzelfde. Ehm… Ik hoop niet dat je het erg vindt, maar ik heb hem nog niets over ons verteld.’ Het bestek viel uit mijn handen en de gerookte zalm baande zich uiterst moeizaam een weg naar beneden. Voorzichtig zei ik: ‘Er is geen ons…’
Hij hoorde mij niet, luisterde niet, negeerde mijn antwoord volkomen en ging verder: ‘Ik wil dat de uitnodiging voor ons huwelijk een verrassing voor hem is. Dat zal hem leren. We lichten hem mooi niet van te voren in. Ik wil niet dat hij zich er mee bemoeit.’
Ik voelde mijn ogen bijna uit hun kassen vallen. De warmte werd ineens ondraaglijk. Ik pakte een servet een depte de druppels van mijn voorhoofd. Slechts flarden van wat hij daarna zei, bereikten mij: verhuizen… samenwonen… kinderen…
Het is daarna verdomd lastig gebleken om van hem af te komen. Per e-mail en sms kreeg ik een groot aantal vragen die ik moest beantwoorden. Heb je ooit wat voor mij gevoeld? Waarom kan ik je niet gelukkig maken? Ben ik niet goed genoeg? Waarom geef je ons geen kans, etc. Om mij vervolgens in één adem te verwijten een vals kreng te zijn, nooit van hem te hebben gehouden en hem te hebben gebruikt.
Dit is een aantal jaren geleden gebeurd en inmiddels lig ik er met vriendinnen af en toe nog steeds over in een deuk. Ook omdat het staartje dat dit verhaal kreeg mogelijk nog hilarischer is! Maar de moraal van het verhaal: Mijn hart het bij het verkeerde eind? Yeah right…
Lees meer van Nancy Hart
Kinderlokkers
Hip en Sexy
Waar ben je in godsnaam mee bezig?
Andermans hart
Luister naar je hart
