Het zit op de bank en eet chips
Voor iemand met het goede voornemen om vijf kilo af te vallen, eet ik bijzonder veel chips. Dat gaat vanzelf. Ik zit op de bank, met een boek en een pot kruidenthee, en ik…
Wacht. Kruidenthee is iets voor vrouwen en voor mannen met sokken in hun sandalen, dat weet ik gerust wel.
Als iemand me pak ‘m beet vijf jaar geleden had gezegd dat ik in 2012 uit mezelf, helemaal alleen, op de bank zou gaan zitten met een pot kruidenthee voor mijn neus, zou ik hebben gezegd: ‘Gelukkig is in 2012 de wereld al vergaan.’ En ik zou mijn gevulde koek hebben opgegeten en een tweede hebben gepakt, drie scheppen suiker in mijn koffie hebben gedaan en me hoofdschuddend van de kruidentheemeneer hebben afgewend.
Kruidentheedrinkers, vond ik toen, daar kon je beter niet mee praten. Want ze stonken, dat moest wel. Naar tofu en taugé. En naar wierook. Zoals elke macrobioot. Kruidenthee. Mijn vijf jaar jongere ik moest van de gedachte alleen een klein beetje in zijn mond overgeven.
Mijn huidige ik zegt: valt eigenlijk best mee, kruidenthee. En het is erger. Ik drink op mijn werk ook water uit een flesje en ik loop me een ongeluk naar het toilet. Ken je die ‘voor’ en ‘na’ plaatjes? Ik ben bang voor het ‘na’ plaatje, waarop ik in lotushouding in een oranje gewaad met mijn linkerhand het vredesteken geef terwijl ik met mijn rechterhand bedachtzaam door m’n taugébaardje wrijf.
En ergens denk ik dat ik daarom tegen de klippen op chips eet. Dat mijn lichaam denkt: chips, chips, mijn koninkrijk voor chips. Dat mijn lichaam net als ieder weldenkend mens weet dat chips het antiserum zijn voor teveel kruidenthee.
Maar daar houdt het niet op hè.
Laatst zat ik met m’n meisje in de kroeg en toen bestelden twee mannen muntthee en ze zei vertederd: ‘Ah, dat zijn homo’s.’ En ik knikte en besloot om toch maar een glas wijn te nemen. Want dat doen wij kruidenthee-drinkers gewoon hè: wijn bestellen in een kroeg. Voor ik het weet luidt de bestelling in de voetbalkantine twintig-bier-voor-ons-en-één-witte-wijn-voor-Ralph-de-kruidentheedrinker.
En ik zal zo soeverein mogelijk glimlachen. Daarna zal ik op de bar slaan, mijn diepste basstem opduiken en zeggen: ‘En zet er meteen een grote bak chips naast. En een karaf water.’
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Misschien een leuke link: http://blog.youstyle.nl/bericht/waterflesmensjes/
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
