Help(en)
Als ik niet uitkijk verandert ons bed in een zandbad. Handdoeken worden allemaal gebruikt, tegelijk en voor verschillende doeleinden. Op elke stoel blijven kledingstukken achter. Slippers staan in de deuropening te wachten totdat ik mijn nek er over breek. Mijn bikini die netjes uitgespoeld over de kraan hangt om te drogen, blijft hangen tijdens het douchen. Sokken vind ik overal. Geld krijgt geen vaste plaats, noch bonnetjes en plastic tassen. De wc bril staat altijd omhoog. Ramen blijven ’s-avonds -als ik er niet aan denk- geopend, waar de muggen overigens erg blij mee zijn. En een enkele keer krijg ik ’s nachts zelfs een elleboog in mijn gezicht.
Net voordat de bus van het ene naar het andere dorp vertrekt worden er nog drankjes gehaald. Na een plaspauze wordt er pas ingestapt als de buschauffeur een laatste maal op zijn claxon toetert. Avontuur opzoeken betekent voor hem vanaf een waterval springen, waar alleen dappere ‘locals’ zich aan wagen. Zodat ik al bibberend vanaf de kant een laatste maal zwaaien mag, voordat hij zijn ‘dodensprong’ maakt. Ik vergezel hem bij zijn duiktrip, in de hoop lekker rond de boot te kunnen snorkelen. Maar net voordat ik hem in het diepe water zie verdwijnen, brengt hij me op de hoogte van een lek in zijn zuurstofslang…
Help, ik verander in een bezorgde zeur!
Help, ik heb de grootste avontuurlijke sloddervos uitgekozen!
Bijna vier weken ben ik nu met hem in Brazilië. Meer dan drie weken zijn al voorbij. We kennen elkaar net. Hij vroeg me te vergezellen toen het op iets begon te lijken. In de vakantie kwamen we daar op terug. Na een dieptepunt waarop zelfs de prille vriendschap weinig overlevingskans meer had, is het dan toch wat geworden. Zonder cliché te klinken lijkt het voorbestemd. Mits ik niet in een bezorgde zeur verander en hem een avontuurlijke sloddervos zijn laat. Want wat kan ik toch zeuren besef ik mij nu. Mezelf in de waan latend meer te moeten inleveren dan ik terug krijg. Als een prinsesje wachtend op haar wenken bediend te worden. Mezelf gruwelijk irriterend aan dingen die er eigenlijk helemaal niet toe doen. Maar tevens door er niet op te vertrouwen dat de keuzes van een ander ook goed zijn. Al moge het dan keuzes zijn die ik zelf nooit maken zal. Als je lang alleen bent lijkt het eigen referentiekader de enige juiste. Aanpassen voelt dan direct als inleveren.
Na een flinke spiegel voorgehouden te hebben gekregen, kan ik dan ook niet anders concluderen dan dat de liefste en leukste jongen van de wereld mij leuk vindt. Hij neemt me mee op vakantie, beschermt me als ik beschonken de dansvloer bestorm, verrast me met een kopje thee in de ochtend, koopt lieve cadeautjes, luistert naar mijn verhalen, kruipt dicht tegen me aan als ik bang ben en stimuleert me in mijn schrijven. En boven alles voert hij me mee in een wereld die ik tot voor kort niet voor mogelijk gehouden had. Nooit eerder heb ik iemand mogen ontmoeten met wie het op alle vlakken klikt. Zelfs een toekomst met iemand samen lijkt niet meer onwerkelijk. De volgende rondslingerende sok zal ik dan ook liefdevol opruimen. En mijn bikini trek ik gewoon nat aan. Het sluiten van de ramen beschouw ik als mijn taak. De deur van de bus zal ik barricaderen als ik bang ben dat we vertrekken zonder hem. En ik zal hem zelfs proberen enthousiast toe te zwaaien, wanneer hij een volgende actie begaat die ik met angst en beven toe zal zien.
Lees meer van Elle
High Fashion bondage
Mooi zijn lost alles op
Zomer 2011: felle kleuren
Bavaria Oeteldress
Experimenteren zonder tranen…
