Help! Mijn man loopt de marathon
Wat waggelt daar door de kamer, wat kreunt daar op de trap? Mijn man heeft de marathon gelopen. Na maanden van intensieve training dacht ik dat het eindelijk voorbij was, begint de ellende pas. Hardlopen is natuurlijk hartstikke in, ik doe er zelf ook lekker aan mee. Voor mij hoeft er echter niet zo’n ultiem doel als de marathon aan gesteld te worden. Laat mij maar lekker mijn 5 kilometertjes lopen, af en toe een leuke nieuwe outfit en ik ben blij…
Manlief liet zich echter door een sportieve vriend overhalen zich in te schrijven voor de loop der lopen: 42,2 kilometer. Mijn man laat zich graag uitdagen. Een beetje Keniaan met vederlichte tred en mijlengrote passen loopt een marathon in een goede twee uur (het wereldrecord staat op 2 uur, 3 minuten en 59 seconden). Voor een gemiddelde amateur is 4 uur echter de magische grens. Vier uur lang je lijf en leden pijnigen op het asfalt: waarom?
Om niet af te gaan bij onze marathon-vrienden, die nogal talrijk zijn in onze vriendenkring, moest er dus getraind worden. Uren, dagen en maanden lang! Zelfs onze vakantie in het warme Midden-Amerika kon hem niet van zijn hardloopschema brengen. Na weekenden aaneen alleen doorgebracht te hebben vond ik mijzelf van armoe op een fiets in Twente. Gewapend met een tas vol peperdure eetbare gelletjes, proteïnebars en liters sportdrank peddelde ik met een schamele 9 kilometer per uur braaf naast mijn geliefde. Ik geloof dat ik na een goede drie en een half uur meer pijnlijke lichaamsdelen had dan hij.
Uiteindelijk was het dan zo ver: de marathon van Rotterdam. Het was een fantastisch spektakel, toegegeven. Uitgerust met fiets en bloemen voor de overwinning toog ik met vrienden naar Rotterdam om hem aan te moedigen. Op verschillende strategische punten riep ik hem zijn tussentijden toe, maande ik hem tot een langzamer tempo en overhandigde ik pet, water en eten. Als een professioneel coach mag ik wel zeggen. Na al die maanden marathongeweld mag ik mezelf inmiddels best als expert zien, ik weet meer van energieopname en hartslagzones dan me lief is. Wat ik dus ook weet is dat veel mensen zich total loss lopen op een marathon. En daar was ik als de dood voor. Manlief ging veel te hard van start, zijn tussentijden lagen ver onder zijn beoogde schema. Telkens wanneer hij langs spurtte maande ik hem dan ook, tevergeefs, tot kalmte om hem zo te behoeden voor de welbekende man met de hamer. Op een goede 38 kilometer kreeg ik echter nog steeds een grijns (praten ging niet meer) als antwoord op mijn verwensingen. En het onverwachte gebeurde, hij meldde zich in maar liefst 3 uur en 56 minuten aan de finish. Mijn held!
En ik maar denken dat ik er nu vanaf was. Helaas. Naast de pijnlijke ledematen heb ik te kampen met een lichte vorm van grootheidswaanzin. Mijn man denkt nu dat hij werkelijk alles kan en maakt de meest bizarre plannen voor nog onmogelijkere uitdagingen. Ik ben bang dat wat frisse tegenslag het enige is dat hem met beide stramme benen weer op de grond kan krijgen…
Lees ook: Spinning; mijn keurig nette verslaving van Lara
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
