Heimwee
Het nieuwe jaar is nog maar koud begonnen en ik veeg alweer de scherven van een opnieuw te rooskleurig geschetst zelfbeeld bij elkaar. Het is niet zo dramatisch als het klinkt, het betreft hier het onvermogen om echt lang van huis te zijn, ofwel heimwee. Weg avontuurlijke, ongrijpbare en onbekommerde vrouw. Weer een geromantiseerde eigenschap van het lijstje geschrapt.
Na twee drukke jaren met trouwen, verbouwen en nieuwe banen was daar eindelijk die langverwachte eindeloze vakantie: 6 weken naar Midden-Amerika. Wat een feest! Geen kneuterige decemberverjaardagen, waar mijn agenda van uitpuilt, geen achterhaald Sinterklaasfeest voor volwassenen, geen ruziemakende familieleden met kerst en geen gehannes met entreekaarten voor wederom een te hippe nieuwsjaarsfuif. Alleen maar avontuur, margherita’s, gelijkgestemde zielen en natuurlijk veel zon, zee en strand.
Waar mijn lief na vier weken lekker in het ritme zat begon er bij mij zo vlak voor oud en nieuw iets te knagen. Een nerveus gevoel maakte zich van mij meester, de doorgaans zo zelfverzekerde keuzecapaciteit sloeg om in gigantische twijfel bij elke te maken beslissing, een lichte misselijkheid overviel me zo nu en dan. Tegen de tijd dat het oude jaar op zijn eind liep was ik een inzinking nabij. Malaria, denge, bijwerkingen van de pillen? Of was het de relatie die niet goed was? Dieper en dieper verstrikt in het net van twijfel ging ik het nieuwe jaar in: Happy new year! Gelukkig was er champagne.
Mijn lief, niet al te snel afgeschrikt door dramatische inzinkingen, alhoewel dit keer toch lichtelijk nerveus, opperde heimwee. Heimwee? Dat is toch geen eigenschap van de zelfverzekerde, onafhankelijke, ik-weet-precies-wat-ik-wil-vrouw?
Hoe lang moet ik nog met mezelf leven voordat ik mezelf doorzie zoals anderen dat doen? Naarmate we dichter bij onze eindbestemming kwamen en de dagen dat ik verwijderd was van mijn eigen huis, mijn eigen bed, al mijn kleding, rap in aantal af begonnen te nemen, begon ik me beter te voelen. Eenmaal geland op Parijs Charles de Gaulle was er nog slechts een flard over van een eens zo heftige vakantie-inzinking en eenmaal thuis was elk ongemak verdwenen als sneeuw voor de zon. Inmiddels loop ik al twee dagen met een onuitwisbare glimlach op mijn gezicht: wat is het toch fijn om thuis te zijn! Huismus, buma, saaie doos: prima, maar geen 6 weken meer voor mij.
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
