Hebben vrouwen groene vingers?
Nou, ik in ieder geval niet. Maar blijkbaar ben ik geen doorsnee vrouw, want ik las vandaag een artikel op Telegraaf.nl waarin stond dat uit onderzoek is gebleken dat vrouwen beter zijn in het kiezen, ordenen en verzorgen van planten en bloemen dan mannen. Ahum. Van oorsprong zou tuinieren een echt mannenklusje zijn geweest, maar tegenwoordig vinden de meeste mensen dat vrouwen de tuin er beter uit laten zien dan hun mannelijke medemens. Blijkbaar heb ik dit stukje evolutie gemist…
Ik zal maar eerlijk zijn: planten en bloemen zijn gewoon niet mijn ding. Ik vind ze wel mooi hoor, maar ik hoef er maar naar te kijken en ze laten van pure ellende hun bladeren hangen. En dan overdrijf ik niet. Oké, een bosje bloemen kan ik met een zakje snijbloemenvoedsel nog wel een weekje goed houden, maar de planten die bij mij in de buurt durfden te komen hebben stuk voor stuk het leven gelaten. Ook de dit-kan-écht-niet-misgaan exemplaren. En je gelooft het misschien niet, maar zelfs de nepperds (tja, je moet toch wat) laten bij mij in huis ongegeneerd hun blaadjes vallen.
De tuin van ons vorige huis bleek dan ook een te grote uitdaging voor mijn niet-groene vingers. De vorige eigenaren hadden een prachtige, onder architectuur aangelegde, groene parel achtergelaten, maar de tuin veranderde onder mijn bezielende leiding al snel in een overwoekerd geheel, dat nog het meeste weghad van een jungle. Het enige wat nog ontbrak in onze jungle waren een aan lianen zwierende Tarzan en Jane, maar het liefdeskoppel kwam niet verder dan het riante terras, waar ze in het zonnetje en/of op zwoele zomeravonden genoten van heerlijk drankjes en gezellige barbecues. Kijk, dat dan weer wel.
De opluchting was dan ook groot toen we enkele jaren later een nieuwbouwhuis betrokken. Een vierkant stuk grond met drassige aarde en rondslingerende stukken baksteen zou uiteindelijk onze achtertuin moeten worden. Manlief en ik waren het al snel eens over het ontwerp; een megagroot terras en de rest van de tuin opgevuld met gras en een tuinhuisje. Zonder planten en zonder bomen. Zogenaamd omdat ons kind dan zo heerlijk zou kunnen voetballen en ravotten, maar jij en ik weten natuurlijk wel beter…
De gewenste tuin kwam er en sinds een jaar of twee genieten we volop van ons onderhoudsarme groene paradijs. Mijn man houdt het gras bij en ik doe een poging om de zomerbloeiers op het terras in leven te houden. Meestal moet er gedurende het zomerseizoen wel het een en ander vervangen worden, maar dat doe ik met alle liefde. Helaas kwam ik er vorige week wel achter dat ons mini-palmboompje-in-pot de winter niet heeft overleefd. Heel jammer natuurlijk, maar het feit dat ik dit pas vorige week ontdekte zegt denk ik al genoeg: ik heb gewoon geen - ik herhaal géén- groene vingers!
En tussen jou en mij gezegd, ik wil ze eigenlijk niet eens… (doe mij dan liever een leuke tuinman!)
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
