He-waxing is here to stay
Op een beautysite werd maar weer eens bewezen dat vrouwen mannen nooit zullen begrijpen. Dat vind ik elke keer weer ontzettend geruststellend, in deze tijd van vervaging der sexeverschillen. Ik las daar het volgende: “Mannen opgelet: waxen wordt dé trend komende zomer. Weg met de behaarde borstkas en ook downthere zullen jullie er aan moeten geloven. Wij, vrouwen, moeten de pijn al jaren beleven: nu mogen jullie ook.”
Het kan aan mij liggen, maar ik las daarin een gniffel. En die gniffel begrijp ik niet. Want er zat een veronderstelling onder die wel heel ver voorbij gaat aan de realiteit. Die veronderstelling is dat wij mannen, net als jullie, vrouwen, iets in een trendy blaadje zien staan, dat even tot ons nemen, denken van ‘hmm, da’s ongemakkelijk’, maar dat we dan toch massaal naar de winkel vliegen om wax te kopen, als we al zouden weten waar we wax konden kopen, ik weet dat bijvoorbeeld niet, en ik weet wel zeker dat 100% van de mannen die ik ken dat ook niet weet en nee, dames, dat zegt niets over die mannen, niets negatiefs in ieder geval. Goed, dat doen we dus niet, en al helemaal niet deze zomer, ook niet omdat het nu eenmaal in een trendy blaadje staat, en omdat je nu eenmaal moet luisteren naar wat er in een trendy blaadje staat, want anders kun je meteen net zo goed ehh, ehh. Ja. Ik kan jullie vertellen: je te buiten gaan aan elke trend, da’s de vrouwelijke manier van redeneren. Dat heeft ons veel moois gebracht, zoals roze leggings, uggs en bermuda’s met laarzen eronder. Die ene keer dat wij mannen ook meteen meehosten bracht ons de overhemden met schuine strepen. Ik bedoel maar. Nee, wij zitten het liever eerst even uit.
Dus waxen, dat doen wij mannen dus niet. Ja, ons snowboard, of in het uiterste geval heel misschien onze nieuwe auto, maar dat vertellen we dan liever niet verder. En daar blijft het bij. Tenminste. Voorlopig.
Want dat we er uiteindelijk aan zullen moeten geloven, staat voor mij vast. Ik kan me bijvoorbeeld de eerste keer nog goed heugen dat ergens in de jaren negentig ineens een teamgenoot met een strakke onderbroek met pijpjes aan in de kleedkamer stond. Teamgenoten stootten elkaar aan, gniffelend. Her en der werd ‘homo’ gefluisterd. We weten allemaal waar dat eindigde.
Idem dito voor die andere teamgenoot die zo rond 2005 ineens met een glimmend kale zak en toebehoren voor de dag kwam. ‘Hij lijkt wel twee keer zo lang’ was het enige positieve commentaar. Maar een jaar geleden heb ik voor het eerst ook de hand aan mezelf geslagen, nog niet volledig overtuigd, de zak ging kaal, maar de rest bleef mild behaard. Feit is: ik ontkwam er niet meer aan. Wij voormalig non-believers zagen er inmiddels wat onbehouwen en onverzorgd uit, zo met die harige nestjes op hun onderbuik. Dat zag ik ook gerust wel.
Daar had ik geen trendy blaadje voor nodig.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Bron: Ilovebeautynews.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
