Gloriemomenten
Ik vind dat elke vrouw recht heeft op vijf gloriemomenten in haar leven op een tijdstip naar keuze. Om te begrijpen wat een gloriemoment is, kan ik beter vertellen wat het níet is. Een gloriemoment is níet het moment dat je in je joggingbroek en met een diepvriespizza je legendarische ex tegenkomt in de supermarkt met een onbekend meisje. Zo’n heel mooi meisje. Weet je wel, zo’n meisje dat nog nooit van cellulitis heeft gehoord…
Het is ook geen gloriemoment als je denkt dat je ze hebt ontlopen, maar in de rij toch zijn stem hoort en het gelach van zijn nieuwe vlam. Het is ook geen gloriemoment wanneer je na een beleefde ‘hallo’ een blik werpt in hun gezellige mandje waarin alle ingrediënten liggen voor een gezellige avond. Met die film waar hij toen geen zin had, bovenop. Dat zijn allemaal best verdrietige momenten.
Ik vind daarom dat het universum elke vrouw die momenten moet geven waarin ze haar stralende zelf kan laten zien aan de wereld als het belangrijk is. Denk groot: je komt net bij de kapper vandaan, de zon heeft je huid gekust en de wind speelt met je haren. Je nieuwste jurkje wappert om je heupen sinds je die drie kilo kwijt bent en voor het eerst kun je tien meter lopen zonder te struikelen over je eigen killer heels. Dan voel je een blik. Het is zijn blik en meteen erachteraan volgt haar blik, het is die bitch uit de supermarkt en ze zegt: “ik herkende je niet zonder joggingbroek”. En jij, jij geeft een vriendelijk knikje, fluistert ‘hoi’ tegen je ex en stapt in de gloednieuwe Mini Cooper cabrio die je na veel chanteren mocht lenen van je zus. Net op tijd, want je zat al tegen de max van de tien meter op hakken. Zonder een paaltje, stoeprand of voetganger te raken, rijd je met je een gelikt bochtje achteruit de parkeerplaats af. Dát is een gloriemoment.
Meestal krijg je gloriemomenten als je er niet op zit te wachten. Zoals ik laatst, op de snelweg. Ik dacht dat er iets ergs wat met mijn auto, de man in de BMW naast me bleef maar zwaaien en wijzen. Op de vluchtstrook vroeg hij of ik een kop koffie met hem wilde drinken. Ik zei dat ik het niet leuk vond dat hij me zo had laten schrikken, dat ik geen koffie wilde en dat ik weer verder ging. Op mijn werk vroeg een collega wat er aan de hand was langs de snelweg, met die man. “Niks”, zei ik. Want het was ook niks, maar ik geloof dat het universum het principe van de gloriemomenten heel langzaam begint te snappen.
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
