Fashionista M/V
Lief Mauxemeisje,
Zoals je weet ben ik geen fashionista.
Je zou ook hard gillend weg rennen als ik dat wel was, ben ik bang. Desondanks beland ik wel eens in gesprekken die ik niet zonder ondertiteling aan kan. Eén van die gesprekken was dit weekeinde. Jij was er bij en ik zag je hoofdschudden gerust wel hoor. Maar ik deed het niet expres. Weet je het nog. Dat gesprek met je dochter en je zus over die portemonnee? Nee? Laat ik je geheugen opfrissen.
Het was dat collectieve orgasme van drie vrouwen toen je zus, vers terug uit NY, haar nieuwe portemonnee op tafel legde. Je dochter, 14, begon te gillen, en Paris-achtige kreetjes te slaken als ‘Oh my gosh’, compleet met handgebaartjes en bijna flauwvalmomentjes. Je zus was gesterkt, en herhaalde in drie zinnen vier keer het merk, MarcJacobsMarcJacobsMarcJacobs, en samen streelden ze het glimmende leer. Jij was iets minder overweldigd, maar echt afstand nam je ook weer niet van al dit zinloos shopaholic-geweld. De zin die ik het moeilijkst te begrijpen vond, werd uitgesproken door je zus. Hij ging als volgt. “In Nederland is hij te duur, maar in NY was hij in de aanbieding, toen kon ik ‘m toch echt niet laten liggen.” Navraag leerde dat hij nu 130 dollar had gekost. En dat hij dat dubbel en dwars waard was. Ik zei dat ik jouw portemonnee veel mooier vond, waarna zus en dochter me aankeken alsof ik zojuist had verklaard dat Theo van Gogh zich ook best aardig wist te kleden, in zijn tijd. Jij glimlachte dankbaar maar ietwat meewarig. Dochterlief sneerde: 2,50 bij de Zeeman, Ralphie. Ik zie daarin geen overtuigend bewijs. Zij wel. Ook jij knikte. Vertel eens, Mau. Hoe werkt zulks, in een vrouwenbrein? Een bepaald niet onderscheidende portemonnee voor ruim 100 euro?
==========================================================
Ralphie,
Hoezo ben je bang dat ik gillend weg zou rennen als je een fashionista zou zijn? In de eerste plaats zou je dan een fashionisto zijn, met een O. Maar volgens mij is dit begrip al gecoverd door de term ‘Metro Man’. En, ten tweede, ik vind jou wel een Metro Man. Op een niet-David Beckham-achtige manier. Je knipt nog net zo makkelijk je teennagels met de keukenschaar en smeert nog geen foundation over je hypothetische wallen. Die je dus niet hebt, die wallen. Maar ijdel ben je heus wel. Tenminste, je gééft om je uiterlijk. Je zag meteen dat Barry Atsma er goed uitzag in KEVBDD. En ach, alsof je dan meteen ijdel bent. Toch? Ralph? Nou, en zo ben ik dus niet materialistisch, maar gééf ik om mooie dingen. En mooie dingen zijn in esthetisch opzicht en objectief gezien gewoon prachtig. Dat heeft niks meer te maken met prijskaartjes, maar puur met het oog dat ook wat wil. Mooie dingen zijn van kwaliteit. Mooie dingen zijn echt. Ze zijn authentiek. Ze zijn puur en ze ruiken lekker. Naar echt leer bijvoorbeeld.
Dus ja, ik wil ook zo’n portemonnee. En nee, ik ben niet merkengeil.
Net zoals jij niet uren voor de spiegel staat ’s ochtends en niet ijdel bent, maar toch even checkt of je haar wel goed zit. Net zoals jij vorige week toch koos voor die wat duurdere jas van dat wat duurdere merk, omdat die winterjas kwalitatief toch beter aanvoelde. En beter zat. En je ook beter stond trouwens. “Dat is me de investering wel waard”, zei je. Je zei het op een niet merkengeile manier, maar gewoon, omdat je het zo’n mooie jas vond. Omdat hij goed aanvoelde en je er ook nog eens zo blij van werd. Het was een cadeau voor jezelf. En zo, lieve Ralph, zo moet je die portemonnee van Marc Jacobs ook bekijken. Trouwens, mijn blauwe portemonnee kocht ik vorig jaar bij de Six, kostte 4 euro en is gemaakt van nepleer. En hij valt uit elkaar. Dan kan dus écht niet meer. Zeker niet als ik een zakelijke lunch moet afrekenen met de opdrachtgever nog tegenover me. Dan zit ik lekkerder met een Marc Jacobs naast mijn bord. Dat is me de investering wel waard.
Oeh. Ik ben zo benieuwd wat ik voor Kerst krijg.
Lees meer van M/V Duoblog:
Rimpelmania
Lees meer van M/V duoblog
Hoge hakken, echte liefde
De kunst van het nietsdoen
Boer zoekt vrouw
Sociaal wenselijk
One of the guys
fabulousfeedback
Mijn schuld ook? ... Ik leerde mijn kinderen: Goedkoop is duurkoop.
Zeeman's broeken hebben geen naden en rafelen en verfrummelen dus meteen al na de eerste wasbeurt. Nooit meer te herstellen. Zeeman's sokken zitten binnen enkele maanden vol gaten op de hielen. Niet meer te herstellen.
Mooie kleuren in kleren zijn duur. Ze geven veel meer nuances en kwaliteit dan een goedkoper merk dat ooit kan bewerkstelligen. En die prachtige tussen- kleuren zijn de liefde-op-het-eerste - gezicht. En dat blijft zo: for ever and ever. Het vrouwelijke jachtinstinct voor kwaliteit!
En in de zomer? Dan maakt het niets uit. Dan is ieder niemendalletje sowieso een geschenk uit de hemel.Ook van Zeeman. Het hoeft maar een seizoennetje mee.
Maureen, ik snap jou helemaal! Misschien ben ik zelf stiekem wel een klein beetje merkengeil haha, maar de meeste 'designer items' zijn nu eenmaal veel mooier en kwalitatief stukken beter en daarom heb ik het geld ervoor over (en leuk om te krijgen van mijn lief). Dus de grote vraag Ralph, ga jij je meissie blij maken deze kerst? ;-)
Jullie schrijven leuk.
