Een ‘feest’ van herkenning
Laat ik eens eerlijk zijn. Laat ik eens toegeven dat ik geen perfecte moeder ben. Dat ik -hoe graag ik het ook zou willen (en geloof me, ik wil het héél graag!)- geen engelengeduld heb. Dat mijn kind van 3 het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen. Laat ik eens toegeven dat ik mijn opstandige peuterpuber soms wel achter het behang zou willen plakken. En last but not least: laat ik nu eindelijk eens toegeven dat ik ontzettend veel van mezelf in mijn kind herken!
Ik herken de boze blikken (inclusief de boosaardige frons, jaja), de ontevreden pruillip, zijn opstandigheid, de koppigheid, het uitdagen, het vele kletsen, het constant om aandacht vragen, het altijd zijn zin willen doordrijven. Ik herken het temperament, het vuur in zijn ogen, de felheid, het ongeduld en zijn gevoel van onmacht omdat hij niet alles naar zijn hand kan zetten. Ik herken het en ik begrijp het zelfs, want het is alsof ik in de spiegel naar een soort karikatuur van mezelf zit te kijken.
Uit ervaring weet ik dat zijn temperament een positieve eigenschap is, maar dat hij zijn gedrag nog moet leren vormgeven. De scherpe kantjes moeten er nog vanaf en aan ons de ‘schone’ taak om hem daarbij te helpen. Ik doe het met liefde hoor, maar ondanks dat ik zielsveel van mijn kind hou, ben ik ook gewoon ‘maar’ een mens. En heb ik net als iedereen ook wel eens mijn dag niet. En ja, op zo’n dag zou ik soms wel willen dat mijn kind niet zo temperamentvol was, maar gewoon een lief doetje…
Maar boontje komt om zijn loontje, want met een moeder als ik is het natuurlijk vragen om ‘problemen’. Dan krijg je geen lief doetje haha. Mijn zoontje is een felle en ik ben er stiekem best trots op dat hij niet met zich laat sollen. Want je moet gewoon voor jezelf opkomen, zelfs als je je ouders daarmee wel eens tot wanhoop drijft! ;-)
Maar dan ineens dat besef: OMG, wat heb ik mijn ouders aangedaan?! Erger nog, wat heb ik mijn lieve moeder aangedaan? Als ik naar de goede relatie kijk die ik met mijn moeder heb, zal het uiteindelijk wel zijn meegevallen met die buien van mij. Althans, ze stoorde er zich waarschijnlijk gewoon niet zo aan haha. Eigenlijk net zoals mijn man zich niet stoort aan het recalcitrante gedrag van ons kind. Hij heeft namelijk wèl het engelengeduld dat ik zo ambieer. Hij kan een boze bui van zoonlief rustig naast zich neerleggen en hij laat zich niet zo snel opjutten door een ontevreden pruillip. Zelfs niet die van mij…
Dus het is waarschijnlijk juist die spiegel van herkenning die ervoor zorgt dat mijn kind soms het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen? Dat ik hem afgelopen week meerdere malen achter het behang heb willen plakken? Oei. Dat is nog eens een eyeopener, jij zogenaamd perfecte mama! Ik denk dat hier iemand een flinke dosis ‘engelengeduld’ moet gaan kweken. Dus…
For the record: behalve temperamentvol is mijn zoontje vooral ook bijzonder lief, sociaal, gezellig, behulpzaam, slim, charmant en bovendien bijna altijd vrolijk. Precies z’n moeder dus! ;-)
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
