Een eenzame dode
Een oudere man is dood gevonden in z’n slaapkamer. Na 4 jaar. En zijn broers en zussen, die overigens gewoon bij hem in huis woonden, zijn niet naar hem op zoek gegaan ‘omdat ie met rust gelaten wilde worden’. Natuurlijk, daar zit een luchtje aan - letterlijk en figuurlijk - maar behalve dit wel zeer uitzonderlijke verhaal lees je wel vaker over mensen die na lange tijd dood gevonden worden in hun huis. Met stapels post op de deurmat, een kale kerstboom en nog erger, schijnbaar door niemand gemist. Een triester einde kun je je niet voorstellen…
Hoe kan zoiets gebeuren? En waarom heeft niemand hem of haar gemist? Is de eenzame dode het zwarte schaap van een familie? Is hij of zij uitgespuugd door de maatschappij? Een kluizenaar?
En dan opeens dat telefoontje, inmiddels bijna 2 jaar geleden. Mijn broer belt me op een doodgewone zaterdagavond met een zeer ongewone mededeling: Tante Wil dood is gevonden. Door de politie. Ze lag er al een tijdje.
Ik schrik. Tante Wil is niet meer. Oudtante Wil, de ongetrouwde halfzus van mijn overleden oma. Wil was een lieve oude vrouw, maar wel eentje met een gebruiksaanwijzing. Haar eigenaardigheden wekten soms wat irritatie op, maar ach meestal hadden we er gewoon lol om en bovendien had ze een hart van goud. Onze tante Wil, ze hoorde er gewoon bij.
En dan dringt het plotseling tot me door - HOEZO, ze lag er al een tijdje???
Tante Wil bleek te zijn gevonden na een alarmerend telefoontje van de medebewoners uit het appartementencomplex. Ze hadden haar al een tijdje niet gezien en de brievenbus puilde uit en daarom hadden ze de politie gebeld. De politie vond haar dood in bed, met haar nachtjapon aan. Waarschijnlijk overleden in haar slaap. De vraag was alleen: wanneer?
Mijn broer had haar die week een paar keer gebeld om langs te gaan. Overdag, dus er was geen belletje gaan rinkelen dat er misschien iets mis was toen ze niet opnam. Achteraf bleek ze toen dus al dood te zijn geweest. Vreemd idee trouwens, zo’n rinkelende telefoon naast haar bed. Maar goed, na wat speurwerk in haar huis vonden we een aantal aanwijzingen omtrent de datum van haar overlijden. Een tv-gids opengeslagen op 11 september, een tasje van de drogist met een geopend doosje aspirine en een bonnetje van 12 september. Toen leefde ze dus nog. We vonden ook een pannetje met ongekookte boontjes in een laagje water. En alle lichten waren uit.
We zullen nooit weten wat er precies is gebeurd, maar waarschijnlijk heeft ze zich niet lekker gevoeld en is ze voor het eten met een paar aspirines naar bed gegaan en is toen overleden. En dat was dus een week of 2 voordat ze haar vonden. Arme tante Wil, helemaal alleen gestorven en niemand die wist dat ze niet meer leefde…
Natuurlijk hadden we haar dood niet kunnen voorkomen - zelfs als we wèl iedere dag bij haar langs waren gegaan - maar de schaamte en het schuldgevoel waren desondanks heel groot. Je leest altijd over die dingen en vraagt je af hoe zoiets kan gebeuren en waarom iemand niet wordt gemist. En dan ineens is het jouw eigen tante Wil die is overleden en pas twee weken later wordt gevonden. Triest. Ook voor ons als nabestaanden.
We hadden haar dood niet kunnen voorkomen, maar het was wel een wijze les. Want iedereen heeft het tegenwoordig druk. Druk met zichzelf, het gezin, werk, sporten en andere ‘verplichtingen’. En ja, soms maken we dan (te) weinig tijd voor mensen die ons dierbaar zijn. Mensen die eenzaam zijn en snakken naar een beetje afleiding en iemand om een praatje mee te maken. We zijn egoïstisch, individualistisch ingesteld en bovendien weinig empathisch, soms zonder dat we het doorhebben. En dan kan iemand uit je naaste omgeving dus zomaar ineens 2 weken dood zijn zonder dat je het weet.
Ook jóuw tante Wil. Het is maar dat je het weet…
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
