Een dochter als vriendin
Er waren mooie baby’s bij, maar niet zo mooi als mijn Anne. Vijftien jaar geleden zag ze haar eerste levenslicht op de warmste dag van 1995. Ik was net 22 en ik nam me heilig voor om vooral geen truttige moeder te worden en mezelf zo snel mogelijk te ontdoen van die zwangerschapskilo’s. Ik zag ons al samen dansen in de hipste clubs en loungen in Bloemendaal. Eigenlijk weet ik niet meer of ‘clubs’ toen al ‘clubs’ heetten of nog gewoon disco’s, en ik weet ook niet meer of het loungen al was ontdekt, maar je snapt wel wat ik bedoel: voor mij en mijn puberdochter geen generatiekloof. Maar niets blijkt minder waar.
Ik mag haar niet vóór de school afzetten, ze wil haar vriendje niet aan mij voorstellen (“hallo! we hebben net een week”), ze vindt mijn nieuwe schoenen truttig en ze wordt gillend gek als ik hard meezing met Coldplay in de auto: “dat is echt zó last season!”
Dit is niet hoe ik het bedacht.
“We zouden samen leuke dingen doen als jij aan het puberen was”, zeg ik. “Zo had ik het namelijk wél bedacht.”
“We kunnen naar Milaan gaan”, antwoordt ze.
“Milaan?!”
“Ja. Of New York.”
“Ik dacht meer aan moeder-dochterdingen in het dagelijks leven, samen koffiedrinken op terrasjes, naar de film, sauna…”
“Mam! Je bent mijn moe-der! Niet mijn vriendin!”
Au! Maar ze heeft gelijk. Natuurlijk heeft ze gelijk. Ik ben de volwassene, ik ben haar moeder en niet haar vriendin. Vriendinnen heeft ze genoeg, van een moeder maar één. Ik dus. En als je een übermoeder bent zoals ik, dan moet je de verantwoordelijkheden gewoon accepteren.
Wat ik ga doen in mijn nieuwe glansrol als gestructureerde moeder met verantwoordelijkheden? Een taakverdeling maken. Tien tegen één dat ze me dan smeekt of we samen op een terrasje koffie gaan drinken.
Lees meer van Maureen
Kruinchakra, of iets dergelijks
8 maart: Internationale Vrouwendag
Druk
Landkaart voor de liefde
Vrouwelijke rondingen (en meer)
