Dubbele agenda
Een hele treinreis lang in een agenda bladeren en er continu afspraken in noteren of doorhalen, dat zie je een man nou nooit doen. Mannen zie je in treinen heel andere dingen doen. Zo zat ik van de week tegenover een kalende man die zo op het oog niet ouder was dan ik ben, en die al neuspulkend de Wet Toezicht Verzekeringsbedrijf las. Daar schrik je misschien even van, maar ik kan je vertellen, dit komt vaker voor dan je zou denken.
En als je er eens wat dieper over nadenkt, ga je je afvragen wat je ánders moet verwachten van de kalende beige mannen met een aktetas die ’s lands forensentreinen bevolken. Natuurlijk reizen ze met een broodtrommel! Een appel en een mesje, waarmee ze hun best doen om de schil er zonder dat hij breekt af te snijden. Je verwacht een roman van Konsalik of Dan Brown, of memo’s van ’t werk. En schaamteloos en gedachteloos neusgepeuter, dat verwacht je ook. Bij een man. Want zo zijn mannen in treinen: beige en saai en onbetamelijk, en dat alles in het volle zicht en zonder enige terughoudendheid. Ter wetenschappelijke onderbouwing van mijn punt het volgende: naast de neuspeuterman zat een man die niet door had dat z’n navel tussen twee knoopjes uit z’n overhemd puilde. Oja, en ik zat er ook bij. Nou, dan weet je het wel.
Vrouwen zijn anders. Vrouwen liggen niet te slapen met hun mond wijd open en een beetje kwijl op hun kin. Als vrouwen al slapen in de trein, doen ze dat met de knietjes keurig tegen elkaar, de lipjes elegant getuit en de rug precies zo hol dat ’t klopt. Het is alsof ze altijd voorbereid zijn op Mario Testino die de coupé binnenkomt om de nieuwste shoot voor Vogue even snel te maken. Ik heb daar bewondering voor.
Constant op je hoede zijn, dat doet wat met je. Steeds maar weer bedenken hoe je voordelig uitkomt in dit licht, of je rok wel bevallig (maar niet té) over je benen valt. Steeds maar bezig met je plek in een ruimte, tussen de mensen, maar ondertussen die omgeving wel volkomen negeren. Je moet het kunnen.
Ik kom er in de lift op mijn werk wel eens achter dat mijn haar de hele treinreis als een soort dode cavia op mijn hoofd heeft gelegen. Of dat ik de helft van mijn gezicht ben vergeten te scheren. Ik ben daarin vast niet de enige man. En ik vraag me wel eens af wat vrouwen nou écht vinden van ons, als we zo achteloos zijn in ons voorkomen en gedrag. Houdt jullie dat bezig? Zijn jullie wel eens verbijsterd, te verbijsterd om je verder in te leven, en begint daar dat hele mars en venus gebeuren? Zijn jullie daarom al op 15-jarige leeftijd ontzettend blij met die ene homo in jullie klas, die wel gewoon normaal is?
En is dat de reden dat jullie zo eindeloos verdiept zijn in die agenda’s van jullie? Of zit daar iets heel anders achter?
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
fabulousfeedback
lekker zo'n viezerik tegenover je. daarom zitten we liever te PUZZELEN dan jullie smerige gewoontes te moeten aanschouwen.
