Drollenvangers
Als ik iets moet vinden van mensen die mode bedenken dan is het toch wel dat het een stelletje onbedaarlijke grapjassen is. Voor die ontwerperstypes is het in mijn ogen de uitdaging om mensen in de meest wanstaltige creaties op straat te laten lopen. Om dan om het hoekje te gaan staan lachen. Dit alles onder het motto: het ziet er niet uit, dat weet iedereen, maar we doen allemaal of dat niet zo is, trekken het evengoed aan, en als je dat maar lang genoeg volhoudt, wen je er wel aan. Als je elke dag drie keer met je hoofd tegen een muur bonkt, went het uiteindelijk ook.
En net als iedereen er aan gewend is, verzinnen ze iets nieuws. Zo was er een aantal jaren geleden ineens de kniebroek. Tientallen, wat zeg ik, duizenden, miljoenen kniebroeken. In hun pogingen zich van de middelmaat te onderscheiden zijn toen alle vrouwen van 15 tot 35 naar dezelfde winkel gerend, om hetzelfde kniebroekje te kopen. Met laarzen eronder. En pantykousjes.
Een jaar eerder zouden ze er in voor lul hebben gelopen. Tss. Bespottelijk, bermuda’s met laarzen eronder. En pantykousjes. En ook de nerdvrouw die het waagt om er nu nog eens mee aan te komen, zal besmuikt worden uitgelachen. Of nee, niks besmuikt, ze zal bulderend worden nagewezen en met gezwinde spoed inclusief pek, veren en een CD van Fransje Bauer afgevoerd worden naar een kliniek met hele witte muren en hele hoge hekken. Zo zijn vrouwen.
De vrouwen die de bermuda’s uitlachen dragen nu een drollenvanger. Ik heb er vandaag drie gezien. Drollenvangers. Broeken die je aan deed als je met zweterige dreads en een hashpijp in een kraakpand ging zitten. Een omgeving waar men mode in het algemeen en het accentueren van vrouwelijkheid in het bijzonder verwierp als fascistoïde uitwassen. Nu loopt de modebewuste voorhoede (meisjes van de kappersschool en de nagelacademie) er in rond. En dat gaat nog wel, een beetje. De modebewuste voorhoede kan figuurgewijs namelijk wel een stootje verdragen, misschien zelfs een drollenvanger waarin het fraaiste billenpaar verschrompeld tot bejaardenhuismateriaal. Maar ik vrees met grote vrezen het moment dat de massa het ontdekt. Het moment dat zelfs de Wibra er mee vol hangt, en dus de mensen die kleding kopen bij de Wibra –ze schijnen te bestaan- zich er mee gaan bemoeien.
En dat ijlt dan nog jaren na. Zie het onverwoestbare concept van de roze legging. Ondertussen is de modebewuste voorhoede al lang weer te vinden in graziger oorden. Ook daar valt weer veel te lachen. Ik las iets over mannen in panty’s en op hoge hakken en vrouwen die de straat op gaan in mannenpyjama’s.
Doe mij dan maar een drollenvanger.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Ik schaats dus ik ben
Uggly Uggs
Dit was niet zo’n dag
Het zit op de bank en eet chips
Vol op de bek
