De vrouw van: Mr. Big
Beste Carrie,
Ik heb genoten van je laatste avonturen. Mijn girls en ik hebben ons wederom twee en een half uur gelaafd aan jouw leven, jouw kleding, jouw vriendinnen en niet te vergeten jouw schoenen. Dat het huwelijkse leven niet over rozen gaat, dat Arabische vrouwen ‘onderdrukt’ worden en dat oude liefdes altijd weer roet in je afhaalmaaltijd kunnen gooien. Over meno-pauzes, huilende kinderen en bankzitten. En dat jij niet als andere vrouwen bent Carrie, daar ging het ook over. Volgens de mannen in jouw leven ben je anders. Toch denk ik van niet.
Jouw leven lijkt lichtjaren verwijderd van ons simpele bestaan Carrie. Een trouwjurk van Viviennne Westwood, een Russische droomprins die je meeneemt naar Parijs, een beste vriendin die een weekje Abu Dabi voor je regelt. En als klap op de vuurpijl mag je pruilen over het feit dat jouw stinkend rijke en goddelijk uitziende echtgenoot liever afhaal-sushi eet op jouw designerbank in jouw jaloersmakende appartement dan dat hij met je het wilde nachtleven van New York in duikt. Sterker nog, je mag zelfs twee dagen gaan zitten mokken in jouw eigen appartement dat je er op na hebt gehouden, om vervolgens de royal treatment te krijgen en geweldige seks toe.
Logisch, het is natuurlijk ook te gek om los te lopen dat hij een tv voor jullie tweejarig jubileum koopt terwijl hij van jou een vintage Rolex krijgt. En dus heb je het helemaal verdient om een week lang de Arabische prinses uit te hangen in een fata morgana in het Midden Oosten, inclusief drie koffers Dior. Jij hebt dat verdient Carrie, zeker als je ook nog eens en passant de vrouwenrechten op onnavolgbare Amerikaanse wijze aan de kaak stelt. Dat je dan per ongeluk je ex tegen het lekkere lijf loopt in een broeiende soek, tja, dat je hem dan vervolgens ook nog verleidt in een van je vele designerjurken, tja, en hem kust, tja. Dan kom je dus in de problemen hé Carrie, dan kom je dus zo ernstig in de problemen dat je eenmaal -met pruillip en al- weer terug in New York een knoepert van een zwarte diamant krijgt van je echtgenoot ‘omdat je zo anders bent dan andere vrouwen’, zoals je ex ook al tegen je zwijmelde by the way.
Maar dat is dus niet zo Carrie, jouw leven is helemaal niet anders dan dat van ons. Want jouw leven is fictief en jouw fictieve leven wijkt nauwelijks af van mijn fictieve leven of dat van mijn vriendinnen. Als wij ‘s avonds in bed onze ogen sluiten, of tussen de dagelijkse beslommeringen door even wegdromen, wonen wij ook in een fantastisch appartement in Upper East Side New York City, hebben wij ook een inloopkast zo groot als een kleine studio en kunnen we de hele dag zonder zere voeten op onze vele Manolo Blahniks lopen. We eten dan alleen in de hipste restaurants, hebben elke week spannende premières en high brow feestjes en ons seksleven, tja, ook dat is simpelweg fantastisch! We hullen ons in de mooiste designer kleding en onze mannen, die ons jarenlang op onnavolgbare wijze het hof hebben gemaakt, hebben nog meer geld dan wij zelf al verdienen met onze succesvolle carrières.
Ja Carrie, als wij onze ogen sluiten zijn we net als jij. Maar als wij onze ogen openen staan we weer midden in het echte leven, met beide Birkenstocks stevig in de Nederlandse modder. Met onze ogen open staan we voor de soms simpele, maar vaak moeilijke keuzes in ons non-fictieve leven. Eigenlijk voor dezelfde keuzes waar jij voor staat, alleen dan zonder de glamour, het geld, de Manolo’s en de zwarte diamanten. In die zin ben je dan toch een beetje anders, daar hebben die fictieve droomprinsen van jou misschien toch een punt.
Ach, zoals jij al zei: ‘We have to work on the sparkle’. En dat doen we, al is het met onze ogen dicht.
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
