De vrouw van: Dirk Scheringa
Beste Baukje,
Zo aan het begin van dit nieuwe jaar gaan mijn gedachten uit naar jou. Hoe heb jij oudejaarsavond beleefd? Was het een avond van opluchting, was er een zucht van verlichting nu dat desastreuze jaar haast ten einde was? Of was het een avond gevuld met gevoelens van hulpeloosheid en wanhoop over het komende jaar en wat er van jou en Dirk zal worden? En hebben jullie nog goede voornemens gemaakt?
Er zijn nauwelijks foto’s van je te vinden Baukje, zelfs Google vindt alleen wat schamele kiekjes. Jouw Dirk daarentegen doet het goed in de scores. Dat lijkt me wat te zeggen over jullie, Dirk in de spotlights, jij op de achtergrond. Ik lees ergens dat Dirk jou zelf ‘de sterke vrouw achter de ondernemende man’ noemt. Hoe was dat voor je Baukje om zo achter je man te staan, sta je daar nog steeds?
Ik geloof graag in huwelijken die de zwaarste stormen weerstaan, geliefden die elkaar door dik en dun steunen en elkaar tot het bittere eind trouw beloven. Ik geloof daarentegen niet zo in de slaafse vrouw die met een liefdevolle glimlach in de schaduw van haar man staat. Een vrouw die elke dag zorgt dat het eten om zes uur op tafel staat en de pantoffels bij de kachel. Niet als die vrouw samen met haar man Frisia oprichtte. Ik denk dat jij als First Lady van het Scheringa-imperium een hele dikke vinger in de pap had, dat jij niet achter hem in de schaduw stond maar in de coulissen, met de touwtjes stevig in handen.
Bij gebrek aan een flatteuze foto van jou nam ik een een afbeelding van een van de schilderijen in jullie Scheringa Museum. Ik vind hem wel typerend, een soort bacchanaal. Want ook al zaten jullie elke avond braaf saampjes aan de piepers en gedroeg jij je niet als de eerste de beste voetbalvrouw, een beetje over de top was het allemaal wel natuurlijk. Nee, jullie lijken me niet het soort types voor nachtenlange seksfeesten met veel drugs en weinig moraal. Maar Baukje zeg nou zelf, een eigen voetbalclub, een eigen schaatsteam, een eigen museum en dat allemaal naar jezelf vernoemen? Dat doet me toch en beetje denken aan die Russische oliearchen, ik denk grote bontmutsen, opgepompte lippen en poenerige juwelen. Dat riekt toch enigszins naar grootheidswaan, dat neigt naar megalomaan gedrag. En je weet; dat kan dus niet in Nederland. Je mag best succesvol zijn, zeker als zoon van een kaasboer, daar houden we van. Maar je moet wel met beide benen op de grond blijven. Oja, en eerlijk. Want als blijkt dat het niet eerlijk was zijn we er hier als de kippen bij om het je allemaal af te nemen, om als gieren op je gehavende kadaver aan te vallen. Zo zijn we dan ook wel weer Baukje, daar weet jij nu alles van.
Nog even terug naar die voornemens. Ik doe elke jaar weer een verwoede poging een beter mens te worden en ik weet inmiddels na dertig jaar dat dit niet gemakkelijk is. Hoe staat dat met jullie? De enige voornemens die ik tot nu toe hoorde waren die van dat boek en misschien een film. Een film Baukje? Moet je het daar niet nog eens met Dirk over hebben als jullie samen in jullie enig overgebleven huis aan het avondmaal zitten? Moet je dan niet nog eens denken aan die mensen die maar één huis hadden?
Ik wens je veel sterkte en wijsheid dit jaar.
Liefs,
Mae
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
fabulousfeedback
Mooi kritisch stuk! Interessante insteek om 'de vrouw achter de man' een brief te schrijven en zo (op een andere manier) aandacht te besteden aan actualiteiten, zeker voor de zelfbewuste vrouw! Groeten, Birgit
