De vrouw van: Ab Klink
Beste Alice,
Wat zal dat heerlijk zijn, Ab weer thuis! Na dat vreselijke eerste half jaar, eerst de val van dat wanstaltige kabinet, de verkiezingen met die desastreuze uitslag en toen die afgrijselijke formatiebesprekingen. En nu is hij weer fijn thuis. Zoals je misschien weet ben ik geen fan van het CDA, ik heb daar meerdere redenen voor. Walging is de voornaamste. Fan van jouw Ab was ik ook nooit, maar mijn afkeer van Ab heeft plaats gemaakt voor een nieuw gevoel: respect.
Maandag 6 september 2010 zal voor mij de boeken in gaan als de dag dat het CDA zijn normen en waarden terugvond en meteen weer verloor. Of jouw Ab nou in de val is gelokt, slachtoffer is geworden van ‘de intrigant’, of gewoon zelf een meesterlijk potje machtspolitiek heeft gespeeld (en verloren), hij deed wat veel meer CDA’ers als veel eerder hadden moeten doen Alice. Jouw Ab heeft laten zien dat er over sommige onderwerpen simpelweg niet te onderhandelen valt. Vrijheid, gelijkheid en ouderwets fatsoen bijvoorbeeld.
Jij trouwde met Ab toen je 19 was, hij 24. High-school sweethearts noemen ze dat in Amerika. Jij zult hem dus wel door en door kennen, de jongen die opgroeide in de Zeeuwse friettent van zijn vader. Nou heb ik bij voorbaat altijd al een beetje medelijden met mensen die in het streng gereformeerde Zeeland opgroeien, maar om de één of andere reden verdwijnt dat gevoel spontaan wanneer ze, met geloofsovertuiging en al, het publieke toneel betreden. Geloof is iets wat je voor je zelf doet is mijn persoonlijke mening. Of in de kerk, of op een Deltawerk mij part, maar niet in Den Haag. Den Haag is van ons allemaal en daar heeft God niets te zoeken.
Dat is dus één van die redenen waarom ik geen fan van het CDA ben. Een tweede reden zijn die in Christen-fatsoen gedrenkte burgermanssmoelen, zoals dat van Ab’s grote vriend Balkenende. Ik zap weg. Vooral als ik aan het eten ben. Fatsoen moet je doen! En dat is nu precies wat jouw Ab heeft laten zien en waardoor ik inmiddels met respect naar hem kijk. De goeiige, sullige Ab Klink met z’n eeuwige gezeur over het rookverbod, met zijn baby-face, diezelfde Ab Klink is de enige die keihard ‘nee’ zegt tegen het meest onfatsoenlijke sujet dat onze samenleving in lange tijd op het pluche heeft gekend.
Als deze actie van Ab door hogere hand is ingegeven ben ik bereid om God voorlopig mijn gedoogsteun te geven. Als de kamerfractie van het CDA, besmet met het Ab-virus, uiteindelijk besluit ‘nee’ te zeggen tegen het onfatsoen ben ik zelfs bereid mijn gedoogsteun te geven aan dit Christelijke Appèl. Maar het ziet er (helaas) naar uit Alice, dat er heel wat zwaarder geschut nodig is dan jouw fatsoenlijke Ab. Ik wens jullie sterkte en wijsheid.
Liefs,
Mae
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
