De kunst van het nietsdoen
Ralphie,
Het is zondagochtend, half twaalf. Jij hebt hardgelopen, gedoucht, het gras gemaaid, de krant gelezen en Studio Sport gekeken. Ik heb een joggingbroek aangetrokken. Mag ik eerlijk zijn? Ik vind deze ontwikkeling een beetje eng, lieve Ralph. Jouw plotselinge actieradius maakt me nogal onzeker. Weet je nog, toen we elkaar net kenden?
We lagen tot half vier in bed om er hooguit even uit te komen voor de Chinees. De enige Chinees waar je nu nog warm voor loopt, is Lao Tze, die schrijver van dat boek dat je nu aan het lezen bent. Moet ik me zorgen maken? Gaan we, net als de rest van Nederland, over tot de orde van de dag op het zondagse leven? Gaan we nu elke zondag lekker rommelen in en om het huis? Gaan we ferme wandeltochten maken in het bos, draadjesvlees eten bij je moeder en plezierige fietstochten maken met zo’n kaart voorop het stuur? Is dit het begin van het einde? Zeg me dat het niet zo is. Zeg me dat deze zondag een toevallige speling van het lot is, zeg me dat we vanaf volgende week weer gewoon doen waar we samen zo goed in zijn; in he-le-maal niets doen. Daar gaat dat boek van die Chinees toch ook over, over de kunst van het nietsdoen? Waarom ben je dan actiever dan ooit? God verhoede dat je begint in ‘Het ligt op de bank en het zapt’ want ik ga dus echt niet met je winkelen op koopzondag.
Liefs
Maureen
—————————————————————————————————
Lief Mauxemeisje,
Je vergeet nog het ontbijtje dat ik zo belangeloos voor je heb klaargemaakt! En de stoofpeertjes die al voor twaalven stonden te koken op laag vuur. Voor bij het draadjesvlees dat JIJ zo graag wilde eten. Ik heb een vraag voor je, Mauxje: als je bang bent voor ‘de orde van de dag’ en ‘de rest van Nederland’, welke orde en welke rest bedoel je dan? Ik ken eigenlijk geen dertigers die fietsen met een kaart voorop, die ook nog eens ferme wandeltochten maken, behalve dan met frisse tegenzin als de kinderen binnen tegen de muren op vliegen. Ik ken wél heel veel mensen die bang zijn dat het iets over ze zegt als ze dingen doen die bepaalde andere mensen ook doen. Het ruikt naar angst voor burgerlijkheid, lieve Maureen. Ben je soms bang dat ik dat aan het worden ben? En jij er bij?
Nou, mag ik je dan ter geruststelling bij deze geheel vrijblijvend mijn particuliere definitie van burgerlijkheid geven: burgerlijkheid is leven vanuit angst en vanuit hokjes, in plaats van leven uit je gevoel. Vanuit welk hokje dan ook. In mijn ogen kunnen fashionista’s met hun eindeloze zoektocht naar plekken en bezigheden die net weer méér trendy en onderscheidend zijn, dus véél burgerlijker zijn dan mijn moeder met haar snorfiets en zelfgebakken appeltaart. Ik lees het af aan de dwangmatigheid waarmee ze bij hun eigen soort mensen willen horen. Mijn boekje, ‘de kunst van het niets doen’, gaat eigenlijk over ‘de kunst van het niet nadenken’. Want waar het denken begint, begint het ordenen en rangschikken. Daar begint jouw ‘grote massa’. Dus het spijt me, ik kan je niet zeggen waarom ik zondag deed wat ik deed en of er een patroon in zit: ik volgde slechts mijn gevoel en dacht er niet bij na. Dus wie weet: volgende week koopzondag?
Kus
Ralph
Lees meer van M/V duoblog
Hoge hakken, echte liefde
Boer zoekt vrouw
Sociaal wenselijk
One of the guys
Tranen van papa’s en mama’s
