De kracht van humor
Eén van de leukste eigenschappen van mijn moeder vind ik haar gevoel voor humor. En er is wat mij betreft echt niks fijner dan samen lachen. De momenten dat mijn moeder en ik de slappe lach hebben gehad of bijna letterlijk stikten van het lachen zijn ontelbaar en staan voor altijd in mijn geheugen gegrift. Vooral de combinatie autorijden en mijn moeder staat garant voor buikpijn van het lachen. En daarmee wil ik absoluut niets afdoen aan je rijkunsten mam!
Een hele fijne herinnering is er eentje van een hele tijd terug, toen mijn moeder en ik samen een dagje gingen winkelen in Nijmegen. Behalve hele leuke shops en geweldige terrassen, beschikt de stad ook over een ingenieus uitgedacht verkeersplein. Ingenieus op papier, want in real life is de megagrote 4-baans rotonde van het Keizer Karelplein de hel op aarde. Zeker tijdens de spits. De meerdere rijbanen, talloze afritten, het ontbreken van enige belijning en de schijnbaar willekeurig geplaatste verkeersborden zorgen ervoor dat menig bestuurder zich afvraagt of ze misschien in een aflevering van Candid Camera zijn beland. En petje af voor de stellen die scheidingloos dit verkeersplein kunnen trotseren, want eerlijk gezegd zou ik het niet aandurven. Maar ja, voor een dagje shoppen moet je wat over hebben. En dat hadden mijn moeder en ik. Bovendien kenden we het Keizer Karelplein toen nog niet…
En dus naderden mijn moeder en ik in opgewekte stemming en nietsvermoedend het helse verkeersplein. Tijdens de spits hè en let wel, dit alles vond plaats in de periode van onze vaderlandse geschiedenis toen meneer TomTom nog geen ontredderde vrouwen feilloos naar de plaats van hun bestemming loosde. We waren dus volledig overgeleverd aan ons (zeer vrouwelijke haha) richtingsgevoel en moesten op eigen kracht de parkeergarage zien te bereiken.
Aangezien mijn moeder reed was het lezen van de borden mijn taak. Simpel natuurlijk, want ik hoefde alleen maar de bordjes ‘centrum’ te volgen. En ik moest mijn moeder op tijd waarschuwen als we ergens af moesten slaan. Eigenlijk ging het ons prima af, tot die rotonde…
Toen ik het verkeersplein voor me zag, brak het zweet me al een beetje uit, maar mijn moeder was op dat moment nog vol vertrouwen en reed achteloos de rotonde op, overtuigd dat ik haar in de juiste richting zou navigeren. Na een halve ronde ontdekte ik eindelijk het centrum-bordje. Phew! Nu was het alleen nog zaak mijn moeder uit te leggen waar ze precies af moest slaan. Mijn moeder was inmiddels een beetje nerveus geworden van alle auto’s die ons links en rechts passeerden en dus koos ik voor een softe aanpak.
‘Mama, zie je dat witte busje daar verderop rijden? Daar moeten wij rechtsaf afslaan. Dus misschien dat je nu alvast kunt voorsorteren?’, zei ik als een volleerd navigist. Maar vanaf dat moment sloeg de paniek toe. ‘Welk wit busje? Ik zie geen wit busje. LAAAARAAA, waar is dat busje dan? Moet ik hier naar rechts? WAAAAAAR dan Lara? Ik zie alleen een rood busje. Moet ik die volgen?’ - ‘Uuuh… nou mam, we zijn er inmiddels voorbij, dus rijd nog maar een rondje, dan proberen we het zo gewoon nog een keer.’ Ik probeerde zo kalm mogelijk te blijven, me realiserend dat het nu op mijn koelbloedigheid zou aankomen.
Ik probeerde het nog een keer. ‘Mama, we moeten zo afslaan. Ga maar vast rechts rijden. Zie je ongeveer 50 meter verderop die zwarte BMW rijden? Daar moeten wij naar rechts, bij die pijl naar het centrum.’ - ‘Lara, ik zie helemaal geen BMW. Welke BMW??? Lara!!! Ik zie alleen die blauwe auto daar aan de linkerkant. Zeg dan iets!!! Lara, welke auto moet ik nou volgen???’. Mijn moeder minderde intussen vaart om de afslag niet te missen, waardoor de auto’s achter ons ongeduldig begonnen te toeteren. Ik probeerde haar nog tegen te houden: ‘Niet die blauwe auto mam, NEE mama, niet die blauwe!!!’. Het werkte, want op het laatste moment schoot ze weer terug de rotonde op, waardoor het halve verkeersplein ons intussen wel kon villen en ons met handgebaren probeerde duidelijk te maken dat we absoluut niet verkeerswaardig waren. Nee, zo ver waren we intussen zelf ook wel haha en de bewuste afslag hadden we natuurlijk opnieuw gemist. Dit dagje winkelen zou nog een hele beproeving worden…
Nog steeds op de rotonde voelde ik enorme lachkriebels opborrelen, maar ik probeerde ze te onderdrukken, want de afslag kwam weer in zicht en dus er was werk aan de winkel. Maar toen ik opzij keek zag ik dat het al te laat was, mijn moeder was al in lachen uitgebarsten. En natuurlijk kon ik het toen zelf ook niet meer tegenhouden. Hikkend van het lachen waagde ik nog een poging mijn moeder de juiste richting op te sturen, maar ik kwam niet meer uit mijn woorden en bovendien moest we alle zeilen bijzetten om al gierend van het lachen zonder ongelukken het verkeersplein uberhaupt te kunnen verlaten, laat staan via de juiste afslag. De tranen liepen over onze wangen toen we (met 20km per uur) probeerde de juiste rijbaan te bereiken. Echt iedereen toeterde, foeterde ons uit en wenste ons dood, of minstens autoloos.
Maar we wisten uiteindelijk veilig een afslag te bereiken en verlieten letterlijk gillend van het lachen het verschrikkelijke verkeersplein. Mijn moeder zette de auto aan de kant en voor minstens 10 minuten moesten we onze buik vasthouden van het lachen. Echt, zo hard heb ik nog nooit gelachen! Toen we een beetje gekalmeerd waren bleken we tot onze grote hilariteit per ongeluk ook nog eens de goede afslag genomen te hebben, wat natuurlijk weer in een flinke lachbui resulteerde. Om 10 uur zaten we nog nahikkend van plezier eindelijk aan de koffie, om vervolgens een fantastische dag samen te hebben. De terugweg ging overigens verbazingwekkend goed, maar de keren daarna hebben we lekker de trein genomen als we naar Nijmegen gingen haha.
Ik vind het echt heerlijk om met mijn moeder te lachen en ik geniet van haar gevoel voor humor, maar het allermooiste aan haar vind ik toch haar vermogen om om zichzelf te kunnen lachen, want dat siert een mens pas echt.
Mijn lieve en grappige mama, je bent een prachtvrouw en ik hou van je!
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Wat een geweldig verhaal! Wat heerlijk dat jullie samen zo kunnen lachen en wat goed van je moeder dat ze om zichzelf lekker in een deuk kan liggen. Goede manier ook om met paniek/stress om te gaan. Klinkt alsof jullie een heerlijke dag hebben beleefd samen =)
Ik heb zo enorm moeten lachen om dit blog, wat een heerlijk blog en geweldig dat je zo'n leuke band hebt met je moeder. Geniet er maar van! Liefs, Diane
