De glimlach van een forens
“Oh, wacht even,” zegt de kakikleurige kolos naast me. “Dit is lachen.”
Ik bekijk hem eens goed.
Lijkt me stug, zeg ik vervolgens, in gedachten.
Ja, die gedachten van mij…
In werkelijkheid duik ik in mijn boek, want oh oh oh, practical jokes van vale forensen, daar krijg ik jeuk van op heel vervelende plaatsen. De vrienden van kolos lachen juist zeer welwillend. Brr. Ik probeer ze te negeren en spreek mezelf streng toe. Of eigenlijk denk ik mezelf streng toe: Lezen, denk ik. Lezen!
Maar de letters dansen, en ik registreer elke beweging en elk geluid in mijn omgeving. Hij naast me tovert zijn mobieltje tevoorschijn. In het kader van het lachen, natuurlijk. Want hou op schei uit, de lol die je wel niet kunt hebben met een mobieltje in een trein.
Met zijn mond half open drukt mijn buurman op wat knopjes. Ploing, ploing.
Elke toets heeft zijn eigen geluidje.
Mijn boek, denk ik. Mijn boek. Ik moet lezen en negeren. Zen zijn met mezelf. Ik ben 34 en ik kan welwillend negeren. Ik kan het, ik heb zo lang kunnen oefenen!
Ploing ploing. Er loopt wat kwijl uit zijn mond. Lees nou Ralphie, lees nou.
Dat was trouwens gelogen hoor, van dat kwijl. Hij ruikt wel muf.
Een hondenhok op dinsdag.
“Moet je nu opletten,” zegt hij tegen zijn reisgenoten. Die schuiven wat naar voren op hun stoel. Zie ik daar voorpret? Niet aan denken, niet aan denken.
Boek. Lezen.
Ploing.
BBrrrrrzzGGrrrmmmmm, klinkt het uit de telefoon. BBrrrrrzzGGrrrmmmmm.
Ik kan het niet laten en kijk toch op. Kaki-kolos beweegt zijn telefoon langs zijn kin. Het klinkt inderdaad als een scheerapparaat. Verderop in de coupé klinkt wat omfloerst gegniffel. Maar ze kijken naar mij, met z’n drieën.
En ik kan er niks aan doen. Echt niet mensen, echt niet. Ik had het niet onder controle. Dat is de ellende met glimlachjes.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
