Daphne’s onderwaterogen
Ik zeg: elke zichzelf respecterende man moet zich elk jaar minstens één keer onderdompelen in de wereld die Next Topmodel heet. Zelfkastijding, heet zulks. Ik kom uit een wereld waar de kleedkamers gevuld zijn met zwetende mannen, prut, scheenbeschermers en ballenknijpers. Dat vloekt nogal met die wereld waar de kleedkamers gevuld zijn met langbenige vrouwen in lingerie, de geur van haarlak en mannen die daar met stola’s tussendoor lopen. Juist daarom is het zo fijn kijken.
Oeh mensen. Ik viel meteen met mijn neus in de boter. Het jaarlijks hoogtepunt in elke versie van dat Next Topmodelgebeuren is het moment dat de stylist tegen meisje zussemezo zegt dat het haar er af moet. Tranen. Tuiten. Het leven heeft geen zin meer. Of je nu lange benen en attitude hebt in Amerika, Nederland of Oezbekistan, alles breekt bij de oekaze: “the hair must go.”
Het is ook wel een serieus te nemen opdracht, natuurlijk. Ik bedoel, je zult maar een beïnvloedbaar, zestienjarig meisje zijn, je hebt al drieënhalf jaar overleefd op een winterpeen en zeventien liter water per dag, je trotseerde de hoon van klasgenootjes, de bezorgdheid van vaders en moeders, en de tanende interesse van puberjongens – die, laten we eerlijk zijn, liever wat vlees op de botten zien – en je hebt het god zij gedankt weten te schoppen tot Tyra’s walhalla. Tussen al die andere modellensecreten ben je na een week een zenuwinzinking nabij. Je overleeft ternauwernood de aanblik van Daphne Deckers met een vliegje in allebei haar ogen, en dan, ja, precies dan komt een man in vrouwenkleren je vertellen dat je kaaklijn veel beter uitkomt onder een gabberkoppie.
Da’s janken. Ik snap dat wel. Maar toch gaat de schaar er in. En hup, zonder tijd voor rouwverwerking door naar de fotoshoot. De roodomrande ogen worden keurig weggefotosjopt,
En dan, aan het eind van de moeilijkste dag in haar nog zo prille leven, staat ze daar, te wachten op het finale oordeel. Ze bibbert, want het is koud in de trendy fabriekshal. De juryvoorzitter heeft haar foto in de hand, en schudt wat met het hoofd. Zo’n mevrouw die doet alsof op de foto gaan met een vogelspin op je rug Heel Erg Belangrijk is, neemt het woord. Streng zegt ze dat het allemaal heel erg tegenvalt. Dat ze toch echt meer verwacht hadden. Je ogen doen niet mee. Je OGEN! Je weet toch dat alles draait om je ogen! Ik geloof je niet als je ogen niet mee doen! Wat er te geloven valt aan een vrouw die in een plastic zak-achtige jurk over een catwalk op de bodem van een zwembad loopt, ontgaat me volledig. Maar er wordt heel serieus over gedaan. En het meisje wordt naar huis gestuurd. Zonder modellencontract. En met d’r haar in een zakje.
En ja. Tuurlijk. Dan breek je. Je huilt en gooit je op de vloer van ellende en van verdriet en bonkt met je voorhoofd op de vloer. Net zo lang tot het bloedt.
Tenminste, ik wel.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
fabulousfeedback
Heb deze pas zojuist gelezen, maar is mijn favoriet! Fijn bevestigd te krijgen waardoor ik me ook schuldig maak aan dit soort programs
