Confronteer… jezelf!
Hoe komt het toch dat dertigers vaak ineens de confrontatie met zichzelf aangaan? Ik heb er zo mijn eigen theorie over… In de pubertijd leer je jezelf voor het eerst een beetje kennen. Onder het schreeuwen en schoppen krijg je ongewild het inzicht dat je helaas toch niet perfect bent. Tot die tijd zie je jezelf namelijk als middelpunt van het universum en kun je je simpelweg niet voorstellen dat er überhaupt mindere kanten aan jou zitten, laat staan dat je er iets aan zou moeten doen!
Gelukkig zijn de meeste ouders zo ‘lief’ om hun kinderen er tijdens de pubertijd eens fijntjes op te wijzen dat ze behoorlijk koppig, eigenwijs, slordig, dominant, lui, egocentrisch, asociaal, dan wel uitgekookt zijn. De nog steeds schreeuwende puber raakt compleet in shock, want het was natuurlijk niet zijn of haar bedoeling dat er ook teruggeschreeuwd zou worden en vooral niet met deze kritiek. Gelukkig zijn je vrienden en vriendinnen daar om je op te vangen en om je te vertellen dat je er gewoon niets van aan moet trekken wat ze zeggen en dat ouders gewoon stom zijn. Opgelucht ga je verder met je leven…
En dan krijg je een vriendje of vriendinnetje. Eerst ben je dolverliefd, maar na een tijdje worden je ogen geopend. Vriendje lief is wel heel erg jaloers, koppig, eigenwijs, slordig, etc. Dat je tijdelijke wederhelft misschien wel hetzelfde over jou denkt komt op die leeftijd nog niet in je op, dus je maakt het uit (of wordt gedumpt) en bent blij dat je op zoek kunt gaan naar iemand die wel normaal is. En zo modder je nog een aantal jaren verder.
Tussen de 20 en 30 ontstaan doorgaans de wat meer serieuze relaties en in zo’n relatie leer je vanzelf (met vallen en opstaan) dat je aan jezelf moet werken. De scherpe kantjes moeten ervan af. Of je loopt iedere keer weer tegen hetzelfde probleem aan en ontdekt (wederom in shock!) waarom je nog steeds single bent en waarom jouw relaties steeds stuklopen. Langzaam worden je ogen geopend en met een beetje pech komt er ook nog wat oud zeer naar boven. In die periode krijg je ook door dat veel mensen om je heen beschadigd zijn, bagage met zich meedragen of littekens hebben. En dan is het leven ineens niets meer zo simpel en zorgeloos als je altijd dacht. Oeps!
En dan komt het memorabele moment dat je 30 wordt, voor de meesten van ons toch een mijlpaal. Als je nog iets wilt bereiken moet je het binnen nu en 10 jaar doen. Tenminste, zo voelt het. En dus ga je de confrontatie met jezelf aan. Niet altijd uit vrije wil, soms ook gedwongen door omstandigheden; je raakt overspannen, krijgt relatieproblemen of er ontstaan fobieën (zoals bij mij met vliegangst). Je hebt kinderen, wilt kinderen of besluit definitief geen kinderwens te hebben. Allemaal eye-openers waar je niet omheen kunt en waar je ook niet omheen wilt. En dan ga je op zoek naar jezelf. Wie ben, waar sta ik op dit moment en waar wil ik uiteindelijk heen?
En dat is best lastig te bepalen weet ik uit eigen ervaring… ;-)
Lees ook: De ultieme overwinning
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
fabulousfeedback
Wat gaaf geschreven... en herkenbaar. Zeker de vliegangst, zou het daar mee te maken hebben??
Toch fijn dat dit alles (confrontatie) me nu heeft gebracht tot waar ik nu ben.. Ik hou van het leven en geniet er intens van.
Lieve groeten,
Chantal
Bedankt voor je compliment, al had ik voor jou natuurlijk liever gehad dat je jezelf niet in het verhaal herkende! ;)
Heb je mijn verhaal over mijn ultieme overwinning (het overwinnen van mijn vliegangst) trouwens ook gelezen? Zie http://blog.youstyle.nl/bericht/de-ultieme-overwinning/. Daar zul je jezelf ook wel in herkennen dan... ;)
Liefs, Lara
