Colour Blocking
Omdat niemand mij ooit over de werkelijk belangrijke dingen vertelt, hoorde ik er pas over toen het al bijna te laat was. Over colour blocking. Ik had de term al voorbij zien komen schuiven op internet, maar er nauwelijks acht op geslagen. Vast iets met Mondriaan, dacht ik, of carnaval, waarna ik mijn aandacht verlegde naar minder kleurrijke zaken.
Gelukkig is er voor mensen die niet alert zijn altijd nog facebook. Facebook informeert een mens of hij nu wil of niet over al de hypes die deze wereld bevolken. Dus ik leerde alsnog iets over color blocking. Het had te maken met kleding, en met felle kleuren. Verschíllende felle kleuren, die je in de zomer van 2011 geacht bent te combineren om er een beetje bij te horen. Toen ik de foto’s zag die bij het artikel stonden, bleek dat ik er met mijn oorspronkelijke vermoeden niet al te ver naast zat: color blocking is carnaval. Nu is het gevaarlijk om af te gaan op de foto’s van catwalkmodellen: die zien er per definitie bespottelijk uit, dat zit in hun taakomschrijving, maar toch kon ik niet anders dan concluderen: Superman was zijn tijd ver vooruit. En Fisher Price ook.
Ik niet. Mijn kledingkast blinkt uit in soberheid. Veel blauw, zwart en grijs. Die ene roze polo waar mijn lief zo tevreden over is, ging mij niet redden. Snel dook ik daarom in de verkleedkist van mijn kinderen en gelukkig was het daar pasteltinten to the max. Toch twijfelde ik. Die zee aan mogelijkheden. Waar te beginnen?
Gelukkig is er geen modejournalist die een artikel waagt te schrijven zonder de nodige tips. Dat was een uitkomst. Ik citeer: “Voor wie zelf aan de slag wil met color blocking, zijn er wel een paar tips: combineer alleen kleuren met een uitgesproken tint. Geen pastel en geen printjes. Ook is het verstandig de felgekleurde items met zwarte basics te combineren (bv een zwarte panty of jasje).”
Daar heeft een mens iets aan.
Ik moest wel eerst even opzoeken wat ‘pastel’ nou ook weer precies betekent, dat is namelijk zo’n woord dat elke man gedurende zijn leven in de nabijheid van vrouwen eindeloos voorbij hoort komen, maar dat nooit veel verder komt dan de periferie van zijn bewustzijn. Zo’n hinderlijk zoemend woordvliegje dat telkens achteloos wordt weggewuifd. Toen ik daarna ook even had gemijmerd over de diepere betekenis van de term ‘zwarte basics’ ben ik maar direct aan de slag gegaan.
En met resultaat. Toen ik beneden kwam zei mijn oudste blij: mooi pap, nu lijk je op mijn Playmobil! Dus ik doe mee, straks, met carnaval.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
