Camping Google+
Ik mis weer eens van alles. Dat heb je, als je er al je hele leven een sport van maakt om trends vooral trends te laten. Ik heb daardoor nooit rondgelopen in een afgezakte broek halverwege mijn kont, of met een hanenkamkapseltje, maar was aan de andere kant de allerlaatste met een mobiele telefoon, of met de juiste zonnebril op het hippe terras. Dus, meneer of mevrouw de trendwatcher: als je op zoek bent naar een early adaptor, sla mijn deur gerust over.
Zo ging het ook met mijn aanwezigheid in de wereld van de social media. Je had in een grijs verleden Yahoo messenger en dat gebruikten mijn collega’s en ik om elkaar opdrachten te sturen over wie er nu aan de beurt was om koffie te halen. We hadden geen idee dat we toen aan het social networken waren. En dat dat trendy was. Of zou worden. Anders waren we waarschijnlijk gewoon weer overgestapt op mondelinge communicatie. Want zo waren wij. Anti-trends.
Om die reden heb ik MSN ook volledig overgeslagen, maar aan het webloggen heb ik weer wel keurig mee gedaan, omdat ik nu eenmaal hield van stukje tijpen. Toen mensen om me heen hysterisch werden over de gmail-hype, waar je (oh, wat een goede marketing) voor UITGENODIGD moest worden, lachte ik ze uit, maar inmiddels ben ik vijf jaar later nergens meer zonder mijn gmail-account.
Ook tijdens het hele hyvesgebeuren was ik een ontkenner. Jarenlang heb ik berichtjes in mijn mailbox met daarin de onbegrijpelijke tekst ‘Let’s Hyve’ categorisch genegeerd, tot ik het tóch niet meer kon weerstaan, precies op hetzelfde moment als al die miljoenen anderen. Ik stapte dus in op het hoogtepunt van de Hyves-hype, om twee jaar later weer weg te vluchten met diezelfde massa.
Met al die mensen maakten we niet veel later een bijna identiek tentenkampje op Facebook, een site die ik de jaren ervoor juist weer systematisch uit mijn blikveld wierp met de opmerking dat ik niet snapte wat dat nou zo speciaal maakte in vergelijking met Hyves. Ondertussen Twitterde ik er al wel vrolijk op los.
En op dat Twitter, dames en heren, was het dat ik op een bijzondere dag in 2011, het was vrijdag 1 juli om precies te zijn, werd overspoeld door wederom mysterieuze berichten. “Google+ is het nieuwe zwart,” daar begon het mee. Toen zag ik mensen roepen dat ze Google+ invitaties hadden voor de liefhebbers. Ter plekke kregen deze mensen een troon en een mantel uitgereikt, het leek alsof de nieuwe messiassen waren opgestaan. De brengers van nieuw geluk. En omdat elke sekte een gek woordje heeft dat dan de gemeenschap van getrouwen aanduidt, kwetterde iedereen ineens over de ‘kring’ waar hij toe behoorde.
En ik? Ik lach erom. Ik zei: doe niet mee. ‘Ik zit nog maar net op Facebook,’ zeg ik tegen beter weten in. ‘Hoe leuk kan dat Google+ nou zijn?’ Ik negeer het, ik laat me niet commercieel uitbuiten en ik kijk door al die slinkse hypemarketing heen.
Ik. Doe. Niet. Mee.
Dus als u me zoekt, volgend jaar: ik ben die ene die op de verder lege Facebook-camping de boel een beetje aan het aanvegen is. U ziet mij in 2013 vanzelf op Google+.
Ik schat in tegen de tijd dat jullie het daar met z’n allen net weer een beetje zat beginnen te raken.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
fabulousfeedback
What the *beep* is Google+ nu weer? Ik kan het allemaal niet meer bijhouden hoor. Dus Ralph, ik veeg volgend jaar gezellig samen met jou de Facebook-camping aan! Groetjes, Daph
