Burenruzie
In Nederland is het aantal burenruzies verdubbeld. Ik verbaas me altijd over burenruzies. Vooral als ze bij de politie belanden, of nog erger, bij de rijdende rechter op TV. Mijn vraag: hoe krijg je dat voor elkaar, als mensch met hersens? Ik zeg: een landsaard kun je aflezen aan het type TV-programma’s dat er populair is. Da’s maar een theorie van mij, maar wel een waar ik langer dan drie minuten over heb nagedacht. Of twee minuten. Op zijn minst.
Zo zweren ze in Engeland bij Celebrity Big Brother, The Villa, Never Mind the Buzzcocks en Eastenders. De Duitser omarmt volkstümliche musik en wordt nog erg enthousiast van Wetten Dass in de eighties versie. In België kijken ze serieus naar die ziekenhuisserie met die acteurs die voor het eerst voor een camera staan, in Italië worden ook de serieuze actualiteitenprogramma’s gepresenteerd door pratende borsten en in Frankrijk doen ze niet aan comedy, maar wel aan intellectueel gebabbel op prime time.
En Nederland heeft de rijdende rechter.
Ik kan het niet helpen, maar ook ik kijk graag naar de vrolijke vlinderstrik met zijn Harold Lloyd-loopje. Vooral vanwege mijn kromme tenen. Ik zweer bij kromme tenen TV. Tv-programma’s die je de rillingen over de rug bezorgen en die je de afstandsbediening doen grijpen om vooral verder te zappen. Maar dat doe je dan toch niet. Omdat het zó erg is, dat het weer leuk wordt.
Zo ook de rijdende rechter. Dat kan alleen in Nederland. Voor de rechter belanden vanwege een verkeerd geplaatste bloempot. Een schutting die vijf centimeter te hoog is. Of vanwege recht van overpad. Vaste ingrediënten: koppig rechte nekjes, bokkig ge-‘nee maar en verder basta’, en ‘over my dead body’ als levenshouding. Mensen die voor de rijdende rechter belanden zijn de relativering voorbij. Of op zijn minst de helft van de mensen in een conflict. Het fraaist zijn namelijk de gevallen waarin één partij met zijn handen over elkaar gaat zitten, niet tot enige zinnige uitwisseling van gedachten bereid, en de andere partij dat haast niet kan geloven, ja, bijna moet lachen als het niet zo erg was.
Ik vergelijk ruziënde buren met mijn twee dochters (vier en drie) die samen spelen. Legt de een haar speeltje even neer, dan graait de ander het snel weg, ook al is ze er niet in geïnteresseerd. Ze weet niet waarom, het is sterker dan haar: iets is pas interessant als de ander het heeft. En geen argument helpt. “Neehee, nu heb ik het, ikke, ikke!” En dan trekken ze net zo lang aan het speeltje tot het stuk is.
Dat gaat met veel geschreeuw gepaard. Benieuwd wanneer m’n buren daar ruzie over komen maken.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
fabulousfeedback
i love de rijdende rechter, en eerlijk gezegd kijg ik er geen kromme tenen van, ik vind het erg leerzaam te zien wat er met een mens gebeurd als zijn wereld heel klein wordt, gaat ie zich druk maken om een vogelnestje in de tuin bij de buren omdat daardoor meer vogels ook in zijn tuin komen en dan poepen....
ik kom zelf uit een heel klein dorpje, woon inmiddels in amsterdam, en zit erover te denken te gaan emigreren naar nieuw zeeland... ook ergens heel ver weg uit eventueel voorbehoud dat het leven anders zo onnatuurlijk wordt dat je dus idd jezelf druk gaat maken om de wissewasjes van de buren
leuk verhaaltje !
