Borsten en billen
Shoppen is mijn lust en mijn leven.
I love it! Kleding, schoenen, sieraden, accessoires, ik kan er geen genoeg van krijgen. Er is maar één ding waar ik niet van hou; lingerie kopen. Lingerie dragen vind ik heerlijk, maar het kopen van een paar nieuwe setjes vind ik vervelender dan naar de tandarts gaan. Bij wijze van spreken dan… Hoewel menig man zich in een lingeriewinkel waarschijnlijk in het paradijs zal wanen, heb ik (en misschien meer vrouwen met mij) het gevoel in een soort van vagevuur beland te zijn.
Strenge verkoopsters die ijzig beweren dat 80% van de vrouwen de verkeerde maat bh draagt - jaaaa, dat weten we nu wel! - pashokjes met overbelichte spiegels die alle putten, bobbels en vetrolletjes schaamteloos zichtbaar maken en last but not least, op de één of andere manier zijn mijn borsten en/of billen altijd te groot/klein/hangerig/leeg/vol voor het oogverblindende setje dat ik in gedachten heb. Niet echt mijn ding dus.
En vorige week was het weer zover, deze dame had nieuw ondergoed nodig. Desperate, want de gaten waren er inmiddels ingevallen tot groot ongenoegen van manlief. Oké op naar de lingeriewinkel dan maar en get it over with! Lichtelijk nerveus stapte ik een mooie bh-boutique binnen waar ik al een paar keer eerder was geweest. Twee keer om precies te zijn; één keer voor de lingerie onder mijn bruidsjurk en járen later nog een keer om een paar voedingsbh’s te kopen. Ik heb dus wel voor hetere vuren gestaan haha.
“Staat u bij ons in het systeem?” – “Uhm, misschien wel” antwoordde ik aarzelend, niet zeker wetend of ik daar blij mee moest zijn. Ik was er overigens niet blij mee bleek later, dus dat weten we dan weer voor de volgende keer. Maar goed, na mijn naam genoemd te hebben bleek ik inderdaad in het systeem te staan. “Ik zie dat u hier 3 jaar geleden voor het laatst bent geweest…”een ijzige stilte volgde. “Dat zou kunnen” antwoordde ik gelaten. Alsof ik in die tussentijd geen lingerie meer had gekocht, pfff! Natuurlijk had ik dat wel, maar dan zonder hulp van een verkoopster. Gewoon uit de rekken gegrist. Waarschijnlijk de verkeerde maat dus, net als honderdduizenden andere vrouwen. Toch fijn om te weten dat je een paar medestanders hebt!
“Toen kocht u een paar voedingsbh’s zie ik hier staan. Heeft u intussen nog meer kinderen gekregen?” vraagt ze streng. Ik krijg de neiging om uit te leggen dat ik nog steeds maar 1 kind heb en niet omdat het niet lukt, maar gewoon omdat we het zo gezellig vinden met z’n drietjes. En dat mijn blubberbuikje niet de aankondiging is van een nieuwe zwangerschap, maar het restant van de oude. Voor het geval ik dat ook nog uit moest gaan leggen. Maar ik onderdrukte de neiging mijzelf te verdedigen en antwoordde (eigenlijk nog best vriendelijk) dat ik intussen geen kinderen meer had gekregen. Alsof dat haar wat aanging…
“Passen uw bh’s nog wel?” vroeg ze toen. “Ja hoor, geen probleem” – “Nou dat lijkt me sterk na een zwangerschap!” hoorde ik haar zeggen. En bedankt! Ik weet zelf ook wel dat de meeste borsten last krijgen van de zwaartekracht na een zwangerschap (zo ook de mijne), maar het feit dat ik maar 3 dagen borstvoeding heb gegeven moet toch in mijn voordeel werken zou je denken. In ieder geval qua cup. Dat laatste bleek ook het geval te zijn - meer nog dan ik hoopte - want mijn borsten waren gegroeid in plaats van gekrompen! Eén alleen iets meer dan de ander, wat me het gevoel gaf een soort van gedrocht te zijn…
Daar sta je dan als zelfbewuste vrouw in de bloei van haar leven. Nooit gemerkt dat er iets mis met mijn borsten was en dan ineens dat vonnis: “U heeft twee verschillende!”. Nog even bedacht ik dat een tweede kind misschien uitkomst zou bieden, maar de kans dat ‘die ene’ nog meer gaat groeien is natuurlijk groter dan dat ‘die andere’ zich optrekt aan haar grote zus. Bovendien staat voor ons al bijna vast dat we niet nog meer kinderen willen, dus hoe lul ik me daar dan weer uit? Ik besloot me bij het vonnis neer te leggen. Voor zover dat mogelijk is dan.
Terneergeslagen stapte ik met een paar setjes – “met deze bh’s zal het niet zo opvallen” – de kleedkamer in. Niets van leuke kantjes, roze bloemetjes of spannende doorschijnende stofjes, maar saaie, vleeskleurige lappen stof om mijn immens grote borsten te ondersteunen. Ze waren natuurlijk ‘maar‘ 1 cup gegroeid (menig vrouw zal me desondanks benijden), maar voelden ineens als twee watermeloenen. Althans 1 dan, de ander was meer een soort Galia meloentje. Toen ik mezelf in de spiegel bekeek met oma-bh sprongen de tranen me in de ogen. Was dit nu mijn lot?
Natuurlijk niet, besloot ik ineens stoer!
Mijn borsten zijn dan misschien wel 1 cup groter dan ik dacht (en eentje natuurlijk 2 cups..) maar er is geen enkele reden waarom ik geen sexy bh zou kunnen dragen. Sterker nog, hoe groter hoe beter toch? (als ik mijn man tenminste moet geloven). En zó groot zijn ze nu ook weer niet! En dan zien ze maar dat ze niet gelijk zijn hoor, mij was het in ieder geval nog nooit opgevallen!
Ik wist niet hoe snel ik die oma-bh uit moest krijgen, kleedde me daarna vlug weer aan en stapte vervolgens strijdlustig en vastberaden de kleedkamer uit. “Mag ik er even langs?”. De ijzige dame keek me enigszins verbouwereerd na toen ik de bh’s op de stoel legde en de deur uit beende, op weg naar een andere lingeriewinkel. En voor het eerst van mijn leven heb ik daarna met heel veel plezier de mooiste (sexy) lingerie uitgezocht, aangepast en gekocht. Veel te veel natuurlijk, want eens een ‘shopaholic’ altijd een ‘shopaholic”. Maar dan wel een zelfbewuste!
En thuis werd ik natuurlijk met open armen ontvangen… ;-)
Lees meer van Lara
Kwetsbare kinderen
Vrouwenboeken Top 10 - april 2012
Veel praten oogt intelligent
Test: hoe stevig is jouw zelfbeeld?
De zomer komt eraan; bikinistress!
