Boek: Staal
Niks geen geurende cipressen op glooiende, Toscaanse heuvels badend in het gouden zonlicht. Het Toscane van de Italiaanse schrijfster Silvia Avallone is rauw, smerig en saai. Wie liever leest over de geneugten van het toeristenparadijs Elba is met dit boek aan het verkeerde adres. Staal speelt zich af pal aan de overkant, in het kuststadje Piombino. De tieners Anna en Francesca zien hier ‘s zomers dagelijks de rijke toeristen op de veerboot stappen naar dat eiland aan de horizon. Zij kunnen er alleen maar van dromen en het verafschuwen is dan ook makkelijker dan er naar te verlangen.
Het is hun laatste zomer als meisjes, als de hartsvriendinnen 14 worden zal alles anders zijn. Scooters, vriendjes, roken en stiekeme ontmoetingen in de kleedhokjes is wat ze te wachten staat. Tot die tijd dagen ze uit met hun ontluikende lichamen. ‘s Ochtends voor het badkamerraam, ‘s middags in de vloedlijn van het lokale strandje. Onschuld maakt plaats voor geraffineerde pesterijen. Maar dat het verliezen van deze onschuld ook hun vriendschap op de proef zal stellen hadden ze nooit verwacht.
Het Piombino van Staal wordt gekenmerkt door de rokende staalfabriek, waar de mannen in ploegendiensten het zware en smerige werk uitvoeren. De vrouwen zitten thuis in de socialistische woonkazerne’s en dweilen dagelijks hun appartement voordat ze de spaghetti koken. De plek waar Anna en Francesca opgroeien lijkt gedrenkt in vervlogen dromen en vertrapte verlangens. Huiselijk geweld, drugs en criminaliteit zijn aan de orde van de dag, ontsnappen lijkt onmogelijk. Toch is dit waar de meisjes van dromen en Avallone laat je met ze mee dromen.
Maar dan komt de liefde om de hoek kijken, een liefde die de hartsvriendinnen uit elkaar drijft. Wanneer de zomer voorbij is en Piombino verzuipt in de regen en de last van het dagelijks bestaan, worstelen Anna en Francesca met hun gevoelens voor elkaar. Avallone beschrijft dit rottende stukje Italië met zoveel tekenende precisie dat je het afval op de stranden ruikt, het roet van de staalfabriek op je huid voelt, net als de schaamte en de vernedering die de inwoners van Piombino dagelijks moeten ondergaan. Toch voelt de lezer zich al snel thuis in de onbeholpen levens van de twee tienermeisjes en kun je het niet nalaten om een happy ending voor ze te wensen, een flard van het goede leven aan de overkant.
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
