Balkonscène
Ooit woonde ik alleen in Amsterdam. In een buurt waar ze veel huizen sloopten en waar ik de supermarkt deelde met de familie Tokkie (weet u nog?). Vier hoog, recht tegenover mij, zat vaak ‘s avonds een meisje op haar balkon. Een boek in haar handen en een pot thee binnen handbereik. De andere balkons van het blok waren gewoon balkons: een betonnen plaat die grauw en hoekig uit de muur stak, met een stalen omloop met spijlen. Hier en daar een verdwaalde GFT-emmer, of een bierkrat. Het meisje had van haar balkon een extra kamer gemaakt, het verlengde van haar huis, met een tafeltje, een stoel. Heiplantjes en viooltjes. De female touch.
Ik doopte haar Floor, want soms als ik haar daar zag zitten, roerloos met haar boek op schoot en haar benen netjes tegen elkaar, dacht ik haar te kennen.
Op een dag was Floor niet alleen op haar balkon. In de opening van de deur naar de keuken stond een jongen in spijkerbroek en met ontbloot bovenlijf. Hij praatte in op Floor, die bewegingloos in haar stoel zat. Ze had haar handen in haar schoot gevouwen en keek kaarsrecht voor zich uit terwijl de jongen naar de reling van het balkon stapte. Daar leunde hij een tijdje, zijn hoofd hing tussen zijn schouders. Vervolgens ging hij op de stoel naast Floor zitten, met zijn ellebogen op zijn knieën. Al die tijd praatte hij en bleef zij voor zich uitstaren. Zijn gebaren werden wanhopiger, en hij reageerde hoekig en defensief wanneer Floor af en toe wat terugzei.
Ik zag een bleek lichaam met een harig, zacht buikje. Ik zag vooruitgestoken heupen en een holle rug. Ik zag halfslachtige, onbeantwoorde pogingen om Floor aan te halen.
Ik bespeurde wanhoop en ik grinnikte wreed.
Floor stond op en wilde naar binnen lopen, maar hij bleef in de deuropening staan, versperde haar zo de weg. Ze bleef met haar armen op haar rug tegenover hem staan en hij sloeg zijn handen om haar middel. Ze reageerde niet. Ook niet wanneer hij haar omhelsde. Hij praatte, en praatte, en praatte.
Ineens draaide hij zich met een machteloos gebaar om en liep de keuken in. Floor liep langzaam achter hem aan, met haar handen nog steeds op haar rug. Ik draaide me om en prikte wat koude pasta uit een bakje.
Tijd verstreek. Tien minuten. Een half uur? Daar was Floor weer. Ik drukte mijn voorhoofd tegen het raam. Ook de jongen kwam weer het balkon weer op. Hij ging naast Floor zitten. Ze knuffelden. Hij liep nu in zijn boxershort, Floor had een topje aan.
Hun haar zat verward.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Ik schaats dus ik ben
Uggly Uggs
Dit was niet zo’n dag
Het zit op de bank en eet chips
Vol op de bek
fabulousfeedback
Ik vind het altijd bijzonder om de wereld door de ogen van een columnist/blogger te zien, omdat zij een soort gave hebben om bepaalde details te zien, die veel andere mensen in het leven van alledag ontgaan. En dat ook nog eens heel goed in woorden kunnen uitdrukken. Situaties en gebeurtenissen die ik als 'gewoon' ervaar, worden door de ogen van een (goede) schrijver ineens een levendig schouwspel voorzien van opmerkelijke, grappige of diepere inzichten. En dat heb ik ook altijd bij jou, Ralph!
Hee Lieke, dank voor je mooie woorden! En ik heb gewoon goed naar mijn oude omaatje geluisterd. Die zei altijd: juist op het moment dat je de dingen gewoon gaat vinden, is het zaak om op te blijven letten.
