Balen van je keuzes mag!
Het is 21.00 uur precies als ze mijn virtuele praktijkruimte binnenkomt. Neeltje, 32 jaar en moeder van 3 kinderen. 3 hele drukke kinderen. Eigenlijk vindt ze het onzin dat ze mijn hulp zoekt, want ze hoeft zich naar eigen zeggen alleen maar zorgen te maken om haar 3 kinderen en haar huis. Ze heeft niet eens een baan. Geen betaalde baan, opper ik. Maar ik merk dat ze daar nog niet aan toe is. Ze veegt het resoluut van tafel. ‘Pfff….mijn moeder had 5 kinderen en werkte mee op de boerderij, wat zeur ik!’
Mijn eerste doel is om haar te overtuigen dat ze absoluut niet zeurt. Ze voelt zich overspoeld, miskend en niet gezien. Dat is niet zeuren, dat zijn hele belangrijke gevoelens die we allebei serieus moeten nemen. Ik neem haar serieus, maar geldt dat ook voor Neeltje zelf? Maar goed, na wat heen en weer chatten merk ik dat ze inziet dat ze hulp mag vragen, dat ze mag erkennen voor zichzelf dat ze het niet redt, niet altijd de touwtjes in handen heeft. Een hele stap voor iemand uit een boerengezin waar het motto ‘arbeid met vlijt’ hoogtij vierde. En langzaam durft ze te vertellen over de tranen van haar moeder, die het zeker niet makkelijk had vroeger en helemaal niet altijd alles onder controle had. Ze moet blijkbaar over een enorme drempel van gene heen, toestemming voelen om haar gevoel te uiten. Nou die toestemming krijgt ze 100% van mij. Hopelijk krijgt ze gaandeweg in de gaten dat alleen zij degene is die het bepaalt en dat ze natuurlijk niemands toestemming nodig heeft.
Ik vraag haar of ze zich beseft dat drie kinderen opvoeden tot evenwichtige persoontjes, alles in en om het huis regelen, de sociale contacten onderhouden etc. geen misselijke daginvulling is. Het is een 24 uurs, 7 dagen per week bedrijf. Natuurlijk komt er nog een behoorlijk dimensie bij als je ook nog een betaalde baan hebt daarnaast. Natuurlijk, ze heeft er zelf voor gekozen. Maar, vraag ik, betekent dat automatisch dat je het dan allemaal leuk moet vinden, het allemaal vanzelf moet lopen en je nooit een keer mag balen van je keuzes? Wat mij betreft geldt dat voor alle keuzes in het leven. En natuurlijk weet ik dat haar kindjes alles voor haar betekenen, ze voelt het schuldgevoel uit alle macht naar boven komen. Allemaal heel begrijpelijk. Gelukkig hebben we nog tijd genoeg om daardoorheen te gaan breken.
En ineens vraag ik mezelf af waar dat enorme verwachtingspatroon bij ons vrouwen vandaan komt. Die niet te halen lat, wie heeft die daar zo hoog neergelegd? Voor een groot deel doen we het onszelf aan, we zijn zo immens streng voor onszelf. En vaak ook voor onze omgeving. Ik vraag haar of het misschien tijd wordt om eens te beginnen met lief te zijn voor zichzelf. Want ze voelde zich miskend en niet gezien. Maar zie jij jezelf, erken jij je zelf vraag ik haar. Je leuke en je minder leuke kanten. Je talenten en je beperkingen. Mag je gewoon ook eens ademen en zeggen: ‘Ik weet het gewoon even niet. Ik pak een kop koffie en ga daar eens over nadenken’. Ze begrijpt me niet. En dan weet ik het. Neeltje, jouw huiswerk deze week is iedere dag een kop koffie maken voor jezelf en zitten. Gewoon zitten. Niks doen, alleen maar zitten en kijken, om je heen kijken. Zitten, kijken en niets doen. Ze vindt het maar een rare opdracht. Maar ik weet nu al dat ik volgende week een vrouw voor me krijg die precies snapt waarom ik haar deze opdracht heb gegeven. Ik kijk er naar uit!
Martine Chambone
www.estacoaching.nl
Lees meer van Martine
Eau de Chambone
Crisis, dus kansen creëren
Think Pink
Waar haal jij je inspiratie vandaan?
