Anger management
Ik heb mezelf aangeleerd om niet meer gefrustreerd te raken als het ontbijt ontaard in een burgeroorlog op zakformaat. Wanneer Sophie haar stukjes brood met chocopasta eerst een-voor-een ondersteboven naast haar bord legt bijvoorbeeld, een hels karwei dat ze erg serieus neemt. Of wanneer Lotte meer van haar broodbeleg op haar handen smeert dan ze opeet. Dus terwijl Lotte haar handen keurig afveegt aan de onderkant van de tafel, til ik Sophie uit haar stoel. Hoofdschuddend tel ik hoeveel stukjes ze gegeten heeft, één, en zie hoe ze naar de keuken stiefelt, waar ze aan kastjes trekt en koek en limonade in de lucht houdt. “Honge, honge… HONGE!” Ze kijkt er ontstellend dapper bij, met haar hoofdje zo scheef en verwachtingsvol dat ik bijna overstag ga. Bijna.
De tactiek van Lotte is net even anders dan die van Sophie. Lotte is van De Drama’s. Met een hoofdletter D, dat zag je goed. Een simpele ‘nee’ bestaat niet in het universum van onze oudste dochter. De NEE! van Lotte gaat gepaard met een arsenaal aan emoties waar types als Lindsay Lohan, Paris Hilton, en de complete gastenlijst van vijf jaar Jerry Springer decennia op moesten studeren voor ze die onder de knie hadden. Dit is hoe het gaat:
Liefhebbende vader: Lotte, eet je brood eens op.
Lotte: Nee!
Liefhebbende vader: Jawel. Nog maar zes stukjes.
Lotte (zwiept bord van zich af): Neehee! Wil! Ik! Niet!
Sophie (die tot dat moment met smaak zat te eten, duwt ook haar bordje van zich af): Ik! Ook! Niet!
Liefhebbende vader: Sophie! Dooreten!
Sophie (ook niet de moeilijkste): Okee!
Lotte: Maar ik hoef niet!
Liefhebbende vader: Maakt me niet uit wat jij wilt. Je brood moet op.
Lotte (werpt zich languit op tafel, slaat en passant haar melkbeker om): Nee! Nee! Nee! Wil! Ik! Niet!
Sophie: Doet Lotte nou?
Lotte: Dat! Mag! Sophie! Niet! Zeggen!
Liefhebbende vader: Bah. Lotte. Ga jij maar even op de gang zitten.
Sophie (zeer ondersteunend): Lotte! Gang!
Lotte: Wil niet op de gang! Ik wil niet op de gang!
Liefhebbende vader: Eet je dan je brood op?
Sophie (hoofdje scheef en met liefste stemmetje): Lotte broodje eten?
Lotte: NEE! Wil ik niet, wil ik niet!
Meestal eindigt zo’n fijn gesprek in drie boze mensen in een iets te klein vertrek, waarna de boel vanzelf opklaart om redenen die ik niet zelf in de hand heb, maar waar ik wel stevig op studeer. Afleiding, dat is de oplossing, maar de vorm waarin ik die afleiding moet gieten, die luistert erg nauw. Lotte en Sophie prikken de ene keer genadeloos door de meest geraffineerde tactieken heen, maar tuinen de andere keer met open ogen in een ouderwetse “Kijk daar! Een vogeltje!” De kunst is om die momenten te herkennen.
Misschien moet ik de afdeling ‘Onderhandelingen’ van de VN eens bellen, ik kan er zo aan de slag.
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Ik schaats dus ik ben
Uggly Uggs
Dit was niet zo’n dag
Het zit op de bank en eet chips
Vol op de bek
fabulousfeedback
Hahaha, zo herkenbaar! Bijzonder hoe kinderen (puur, eerlijk en vindingrijk als ze zijn) het altijd voor elkaar krijgen dat hun ouders zich in allerlei bochten moeten wringen om hun doelen te kunnen bereiken. En ze hebben een logica waar geen volwassene tegenop kan... hoezo kun je je boterhammetje niet eerst in je beker melk dopen voor je hem opeet? Koekjes mag je toch ook in de thee dopen!
