Afkijken met je iPhone
Je leert nog eens wat op de universiteit, zeker in tentamentijd. Mijn niet aflatende hoofdpijn van afgelopen week wijt ik aan de enorme hoeveelheden kennis die ik in een korte periode in mijn kop heb gestampt. Ik noem het hersenpijn: pijn aan de hersenen door extreme expansie in relatief zeer weinig tijd. Maar ik leer ook andere dingen, zoals afkijken nieuwe stijl.
De ochtend voor mijn tweede tentamen zit ik in de bieb snel nog wat wetenschap in mijn arme hersencellen te proppen. Naast mij zitten twee meiden van een jaar of 18, ook aan de studie. Ik vang een gesprek op waaruit blijkt dat ze zestien artikelen moeten kennen, meisje één heeft er pas vier gelezen. Meisje twee lijkt me een brave student, zij heeft ze wel allemaal gelezen. Meisje één weet dat ze het niet meer gaat halen. Ze lijkt haar toch nog verwoede poging om de stof alsnog in een onmogelijk tijdsbestek door te nemen te gaan staken. Ze belt om haar beklag te doen bij haar moeder, het helpt niets. Ze fluister-roept een heleboel woorden waar ‘kanker’ in voorkomt, het helpt niets. Wel roept het afkeer bij mij op: ik hou niet van mensen die het woord ‘kanker’ misbruiken. Mijn enigszins meelevende sympathie begint plaats te maken voor een ‘net goed gevoel’.
Meisje twee studeert rustig verder al zie ik ook op haar gezicht de sympathie voor haar vriendin langzaam omslaan in irritatie. Meisje één is inmiddels helemaal gestopt met het lezen van de door haar zo gehate artikelen, ze speelt met haar iPhone. En dan heeft ze het, haar iPhone! iPhones maken foto’s en die foto’s kun je uitvergroten. iPhone-foto’s zijn bovendien van een redelijke kwaliteit. Meisje één begint vlijtig en met een zelfgenoegzame grijns op haar gezicht foto’s te maken van al haar artikelen. Meisje twee en ik zelf kunnen niets anders doen dan dit vol verbazing aanzien. “Hoe ga je dat dan doen”, vraagt meisje twee. “Ik ga tijdens tentamen naar de wc en dan zoek ik op wat ik moet weten”, grinnikt meisje één triomfantelijk.
Het is tijd, ik ben aan de beurt. Ik kan mijn hersenen eindelijk laten leeglopen op dertig misselijke vragen. Ik sta op, draai me nog eens om naar meisje één, schud volwassen mijn hoofd en loop weg. Een half uur later zit ik achter mijn tentamen en vraag me serieus af of mijn telefoon ook zulke goeie foto’s maakt. Mijn ‘net goed gevoel’ heeft plaats gemaakt voor ‘good for you girl’.
Ik moet echt nog veel leren.
Lees meer van Mae
Tussen Pampers en PhD’s
De kleur van 2012: Tangerine Tango
Baby’s zijn net nieuwe schoenen
Wie de schoen past
Boek: De intocht van Christus in Brussel
fabulousfeedback
Van inspanning wordt je nooit slechter. Het ontwikkelt de vermogens van je hersenen, wat je ten goede komt. Altijd en overal.
