Afgevallen. En dan?
Afgelopen kerstmis ging ik met mijn geliefde en haar kinderen een weekje naar Rome. Daar genoten we van een vroege lente, heel veel schoonheid, en vooral: heel veel eten. Daarna gingen we weer naar Nederland en ik dacht dat er niets aan de hand was.
Tussen kerst en oud en nieuw hebben voetbalverenigingen de gewoonte om oud-tegen-nieuw wedstrijden te organiseren. Zo ook de zaalvoetbalvereniging waarvoor ik jarenlang uit kwam. Samen met al mijn oude strijdmakkers mocht ik aantreden tegen de nieuwe lichting. En er zou publiek zijn. Wel twee tribunes vol. Waaronder mijn geliefde. En haar puberzoon. Die zijn wasbordje had meegenomen.
Ik was wat laat. Dat was niet verstandig. De routine bij de veteranen is een andere dan bij de twintigers. Twintigers duiken in de kledingtas om hun favoriete nummer van de stapel te graaien. Veteranen zoeken maar naar één ding: het kaartje in de kraag met daarop de verlossende letters XXL.
Maar ik was dus wat laat. En hoe ik ook zocht, alles wat ik vond was een shirtje met de onheilspellende mededeling: M. Ik liet me niet kennen en wurmde me in een tenue. En had ik al gezegd dat we in witte shirtjes speelden?
Op de tribune ging het nergens anders over, hoorde ik later. “Het leek erop dat ze vooral het contrast zo groot vonden,” probeerde mijn lief er nog een draai aan te geven. “Vroeger was je schijnbaar erg atletisch.” Maar het einde van het liedje was: “Ja, er kan best wel wat af.”
En ze had gelijk.
Dus ik ging aan de slag. Met shakes en calorieënmeters. Met voor-na-foto’s en kruidenthee. Met weegschalen en meetlinten. En dat alles met een magische grens in mijn achterhoofd. En na die magische grens, beloofde ik mezelf, dan eet ik mezelf scheel aan Whoppers. Voor een keer.
Die magische grens bereikte ik al weken geleden. Ik ben alweer over een tweede magische grens heen. Het is zelfs zo ver dat ik geen schrik meer heb voor witte sporttenues in maatje M. Zo ver dat sixpackstiefzoon me niet meewarig aankeek toen ik loog dat ook mijn buikspieren nu zichtbaar waren. Maar een hamburger heb ik nog niet gegeten. Iedereen waarschuwt me al weken voor het jojo-effect. En bovendien: mijn lichaam was gewend geraakt aan gezond eten: vruchtensap, vitaminepillen, en foo yong hai.
Daar was ik mooi klaar mee.
Wat moet ik met een lichaam dat snakt naar gezond voedsel? Een beetje rondparaderen in een te strak wit voetbalshirtje zeker? Tss.
Dus bij deze een vraag aan mijn lief: wanneer gaan we weer naar Rome?
Ralph Ploeger
www.ralphp.nl
Lees meer van Ralph P.
Gordon in de herhaling
Komt een vrouw van de kapper…
Zapmomentje
Verwachtingen
Uitgeklust
