2012; het einde van de wereld
Gisteren ben ik naar de film geweest. Naar 2012. Een film waarin de wereld vergaat. De regisseur heeft zich laten inspireren op de Maya kalender die aankondigt dat op 21 december 2012 een nieuw tijdperk zal aanbreken. Een heldhaftig verhaal met woeste beelden over de vergankelijkheid van moeder aarde. Op groot formaat zag ik onze aardkorst door een verstoord magnetisch veld breken, waardoor het vloeibare deel van de aardkern wild spattend zijn weg naar buiten vindt. De politieke top koopt in het geheim toegangsplaatsen voor een vloot die iets weg heeft van een moderne ark van Noach. De rest van de mensheid, op enkele rijkelui na, moeten het vergelden. En ja.. de hoofdrolspelers overleven het ook.
Ik ben met een kennis naar de film geweest die gelooft dat de wereld vergaat. Hij denkt dat in 2012 daadwerkelijk een overgang plaatsvindt die de wereld voor altijd veranderen zal. Velen zullen sterven, zo beredeneert hij. ‘Al zal de ziel overleven en zich samensmelten in een hoger doel’, aldus die kennis.
De trailer van de film:
Nu wil ik mij hier niet te veel op gaan focussen, laat staan door laten leiden, maar het heeft mij wel geïnspireerd. Stel dat daadwerkelijk de aarde vergaat in 2012? Loop ik mij hier voor niets een beetje druk te maken over dingen die in deze context volstrekt onbenullig zijn. Begrijp me niet verkeerd. Voor zover ik weet sta ik nog steeds met beide benen op de grond – of beter gezegd op moeder aarde. Maar de Maya’s zouden toch wel eens gelijk kunnen hebben. In ieder geval wil ik rekening houden met de mogelijkheid dat ze gelijk hebben. Sowieso is het goed voor mij met enige regelmaat eens te beseffen dat alles vergankelijk is. Zo dus ook gisteravond. Ook al moge dit dan gebaseerd zijn op een film gegoten in een spannend Hollywood jasje, met de beredenering van een kennis die de Maya kalender wel erg drastisch opneemt.
Gisternacht naar huis wandelend heb ik mij voorgenomen elke dag te gaan genieten van het leven, de deadline van mijn doelen te verschuiven en de volgende vakantie alvast in te plannen. Vanochtend ben ik alweer de mist in gegaan. Ik moest mezelf mijn bed uitslepen, vervloekte mijn linkeroog die een lens weigerde, probeerde te genieten van de sneeuw, maar kon enkel aan de te late buschauffeur denken.
Maar hé, als ik me nu opnieuw bedenk dat de wereld wel eens zou kunnen vergaan? Weet je wat ik ga doen? Ik ga een lekker kop koffie voor mezelf zetten en met een goed werkend rechteroog van de sneeuw genieten buiten. Vanavond ga ik lekker plaatjes kijken van exotische bestemmingen.
Lees meer van Elle
High Fashion bondage
Mooi zijn lost alles op
Zomer 2011: felle kleuren
Bavaria Oeteldress
Experimenteren zonder tranen…
fabulousfeedback
Een onwaarschijnlijk verhaal, maar desondanks een heel spannende film vond ik. En het kan nooit kwaad om extra te genieten van het hier en nu, want (bijna) niemand weet wanneer zijn of haar leven eindigt!
